communicatie, ICT, media, blog en publicatie

Nieuwe termen bij BDS-Nederland

De actiegroep BDS Nederland (De boycot van Israël) viert het tienjarige bestaan en bij die gelegenheid worden weer nieuwe woorden en uitdrukkingen gebruikt. Een analyse.

De abonnees van de nieuwsbrief van DocP (BDS Nederland) worden op heel oud taalgebruik, uit de begintijd van het Palestina Komitee getracteerd: “Alle anti-imperialistische strijd is met elkaar verbonden, dus opkomen voor Palestina is opkomen tegen alle vormen van onderdrukking en fascisme.” De strijd van de Palestijnen wordt hiermee in een groter kader gezet en de term anti-imperialisme wordt weer uit het vet gehaald. Begin jaren zeventig van de vorige eeuw, dat is vijftig jaar geleden en de huidige voorzitter van DocP, Nicole Hollenberg was net geboren, was er in de wereld nog sprake van een strijd tegen het “imperialisme”. Vietnam, Angola, Mozambique, Kaapverdische Eilanden, Guatamala, noem de onderdrukte landen allemaal maar op. Yasser Arafat van de Palestijnse PLO probeerde zijn strijd in het kader van de bevrijdingsstrijd van deze onderdrukte volkeren te plaatsen. Heel logisch dus, dat het Palestina Komitee toen ook veelvuldig over anti-imperialisme sprak. Géén idéé waarom deze term nu weer gebruikt wordt. Gerard Reve zou dan zeggen: “Imperialisme” , zou u mij daarvan het telefoonnummer en adres kunnen geven?”

Logo van het Palestina Komitee

De schrijver van de BDS-nieuwsbrief vult nog verder aan: “Deze intersectionaliteit is een kernprincipe in al onze acties doordat we samenwerken met inheemse en antiracismebewegingen, LGBTQ+ groepen, feministische acties en lokale studentengroepen uit heel Nederland.” Door het gebruik van de term intersectionaliteit wordt de Palestijnse strijd in de sfeer van de identiteit getrokken. Niet alleen landen die naar onafhankelijkheid streven worden bij de Palestijnse strijd betrokken, maar ook de belangenvertegenwoordiging van homosexuelen, transsexuelen, bisexuelen en alle andere gender-identiteiten.

Intersectionaliteit

Door alle strijdthema’s en de hele identiteitspolitiek er met de haren bij te slepen, kunnen alleen mensen met een heel hoog abstractieniveau, Bluma Brecher bijvoorbeeld, de doelstellingen en strategie begrijpen. Alles hangt met alles samen, logisch.

Een laatste opmerking en dan laat ik de dames en heren Palestinos weer verder gaar sudderen in hun eigen gelijk: “Ons team groeit, zowel in kracht als in diversiteit”, schrijft de BDS-Nederland aan zijn volgers. Daarmee kiezen de activisten voor een schizofrene visie op het leven. Aan de ene kant klagen ze er namelijk over dat ze worden gedemoniseerd, belasterd en de mond gesnoeid. Aan de andere kant beweren ze dat de beweging zo enorm aan het groeien is. Beide beweringen zijn eigenlijk niet waar. De pro-Palestijnse beweging in Nederland bestaat al jaren uit rond de tweehonderd mensen. Door de oorlog in Oekraïne is er echter de komende tijd nauwelijks aandacht voor.

De eerste BDS actie in Nederland, bij Mehadrin in Barendrecht. (2012)

“The Rights Forum”, wie zijn die mensen?

Grote WOB-hef over een WOB-verzoek van “The Rights Forum” van Dries van Agt aan alle universiteiten, waarin gevraagd wordt alle correspondentie over contacten met de Israëlische overheid en Israëlische bedrijven openbaar te maken. De ophef wordt vooral veroorzaakt door de lijst met namen van Joodse organisaties die aan het WOB-verzoek is toegevoegd, waar ook organisaties die strijden tegen de toenemende antisemitische tendensen in de samenleving, bij zijn. Dit blog gaat over de vraag: Wie zitten er achter de organisatie The Rights Forum?

In de berichtgeving gaat het vaak over de vroegere premier en voormalig Minister van Justitie, Dries van Agt, die zich nu al veertien jaar voor rechten van Palestijnen inzet. Hij is de oprichter van The Rights Forum. Dries van Agt, is al zo vaak van antisemitisme beschuldigd, dat dit verwijt nu ook automatisch aan zijn stichting blijft hangen. Op 24 juni 2015 is Dries van Agt al teruggetreden als voorzitter. Hij is ook geen lid van het bestuur van de stichting meer. Ook de verwijten van het steunen of goedpraten of wegkijken van terrorisme worden grotendeels door de persoon van Agt veroorzaakt. Hij omringt zich tenslotte gedurende de afgelopen vijftien jaar heel graag met Hamas-terroristen, moslimbroeders en organisatoren van de Gaza-boot.

Dries van Agt met Hamas-leider Haniyeh

Wie zijn de overige mensen rond The Rights Forum? Martin Dietrich Siepermann was tussen 2010 en 2017 directeur van de stichting. Hij is twee jaar na van Agt ook vertrokken. Jan Douwe Keulen (1950) volgde hem op, maar is ook al weer tweeënhalf jaar geen directeur meer. De huidige directeur, Gerard Jonkman (1965 te Havelte), is degene die het WOB-verzoek heeft ingediend. Naar eigen zeggen deed hij dit op verzoek van universitaire medewerkers, die dit zelf niet durfden.

De overige bestuursleden van The Rights Forum zijn grotendeels onbekend en zijn in drie categorieën te onderscheiden: Woke, humanitair bewogen en persoonlijk betrokken. Waarbij de ene motivatie om in het bestuur van deze omstreden club zitting te nemen kan overlappen met één of twee andere motivaties. Alle bestuursleden hebben één ding gemeen: wegkijken.

Dries van Agt met moslimbroeder Nourdeen Wildeman (helemaal links)

Woke
De club van Dries van Agt heeft steeds geprobeerd een nette “high level” uitstraling te bewaren. Zo staat er een indrukwekkende Raad van Advies, met oud-politici, hoogleraren en onderzoekers op de website. De meest vreemde eend in de bijt is toch wel Liesbeth Zegveld, die de staat der Nederlanden aanklaagt omdat er tijdens de laatste Molukse treinkaping terroristen zijn omgebracht. Dries van Agt was daarvoor destijds in 1976 verantwoordelijk. Namens The Rights Forum, de stichting van Dries van Agt, klaagt ze de Israëlische generaal en huidige premier Benny Gantz aan. Tot nog toe zonder succes.

Net toen we dachten dat het met The Rights Forum al een beetje een aflopende zaak zou kunnen zijn, wordt de beruchte pro-Palestijnse activiste Dorien Ball (Wormer;1972) lid van het bestuur. Dorien heeft de wokeness zo’n beetje uitgevonden. Black-lives-Matter, Extinction Rebellion, Zwarte Piet, MovementX, noem maar op. Oplettende lezers die de website van The Rights Forum in de gaten houden, zullen nu tegen spreken, dat daar helemaal geen “Dorien Ball” opgevoerd wordt. Dat klopt, want bij The Rights Forum heet ze Theodora Siemons. De Arabische naam Ballout, wordt hier expres weggelaten. Toen ik haar hierop wees, kreeg ik een woedende email waarin ze uitlegde, dat haar Libanese man geen onderdeel van deze strijd wilde worden.

Dorien Ball (Theodora Ballout-Siemons) is zowel fractiemedewerker van BIJ1-Amsterdam, activiste en bestuurslid van BDS Nederland (DocP) als ook bestuurslid van The Rights Forum. Door deze driedubbele functie brengt ze niet alleen de woke binnen de club van van Agt, maar brengt ook het BDS-activisme over naar deze voorname stichting.

Op de website van de Rights Forum wordt geschreven dat Theodora Siemons “teamlid van DocP” is. Deze stichting DocP is echter in werkelijkheid de Nederlandse tak van BDS Nederland. Zo staat het ook op hun website. Theodora Siemons is ook geen gewoon “teamlid” maar één van de bestuurders. Door deze connectie en overlapping, is The Rights Forum direct met de BDS beweging verbonden. Zoals ik in mijn boek “De Boycot van Israël” al heb beschreven, bestrijdt de BDS beweging het recht op bestaan van de Joodse staat Israël. Uit beantwoording van Kamervragen door de Minister van Onderwijs, deze week, blijkt dat deze opvatting als antisemitisch zou kunnen worden aangemerkt.

Dorien Ball is ook de activiste die de verbinding met de academische boycot en het activisme op de universiteiten legt. Zij verstoorde samen met een groepje Arabische studenten van de universiteit Maastricht, op 18 september 2021, een culturele bijeenkomst waar de Israëlische ambassade bij betrokken was. Dorien is ook degene die op 22 december 2021 in een nieuwsbrief van BDS Nederland aankondigde dat “het hoop schept om te zien dat steeds meer organisaties van jonge activisten zich bij de BDS-beweging aansluiten.” Eerlijk gezegd heb ik dat toen niet meteen geloofd, maar nu hebben we dan toch de poppetjes aan het dansen.

Dorien Ball tijdens een actie van Maastricht for Palestine (18 september 2021 in Amsterdam)

Dorien Ballout-Siemons met Simon Vrouwe en Hamas-fondsenwerver Amin Abu Rashed, op de Dam te Amsterdam

Door de acties van de oprichter van The Rights Forum, Dries van Agt, het eenzijdige en discriminerende WOB-verzoek van de directeur Gerard Jonkman, en de bestuursfunctie van de activistische BDS-activiste Dorien Ball, is het de vraag of deze stichting wel voor een ANBI-registratie in aanmerking komt en of er aan de discussietafels wel plaats is voor deze groep mensen.

Delftse Joden boos op The Rights Forum

‘Dit komt dicht bij het plakken van gele sterren’
AD/Algemeen Dagblad.nl

16 februari 2022 woensdag 06:00 PM GMT
Theresia Schouten

TU Delft

De TU Delft moet alle informatie over contact met Joodse organisaties openbaar maken, vindt de pro-Palestijnse organisatie The Rights Forum. Dat is tegen het zere been van Delftse joden. ,,Dit komt wel heel dicht bij het plakken van gele sterren.” 
Alsof de geschiedenis zich herhaalt, zo voelt het voor Eric Bremer, voorzitter van de Open Joodse Gemeente Klal Yisrael. ,,Het is pijnlijk en schokkend dat dit verzoek is ingediend. Steeds meer joden voelen zich onveilig door dit soort acties”, zegt hij. 
Het pro-Palestijnse The Rights Forum diende eind januari een verzoek in tot openbaarmaking van alle contacten die medewerkers van universiteiten hebben gehad met Israëlische universiteiten, bedrijven en organisaties die steun voor de staat Israël propageren. Daarnaast vraagt The Rights Forum in het verzoek ook expliciet naar informatie over contacten van medewerkers met het Centraal Joods Overleg en de Nationaal Coördinator Antisemitisme Bestrijding. In het verzoek beroept The Rights Forum-directeur Gerard Jonkman zich op de Wet openbaarheid van bestuur, die bedoeld is om overheidsorganisaties en publiekrechtelijke instellingen te controleren. Universiteiten vallen daar ook onder.

Gerard Jonkman, indiener van het WOB verzoek
(Bron: printscreen van Youtube)


Illegale kolonisering
De organisatie, die ooit is opgericht door oud-premier Dries van Agt, wil alle ‘directe of indirecte betrokkenheid’ van universiteiten bij ‘Israëls illegale kolonisering van bezet Palestijns gebied en de Israëlische wapenindustrie’ proberen te achterhalen, schrijft ze op haar website. 
Met het Wob-verzoek gaat The Rights Forum veel te ver, vindt Bremer. ,,Het gaat hier om het nadrukkelijk onthullen van joodse contacten. Als gehoor wordt gegeven aan dit verzoek, dan maakt de TU Delft dit soort acties van organisaties met een anti-Israël agenda salonfähig. Het werkt populisme in de hand.” Zo worden joden in Nederland gestigmatiseerd
Sommige universiteiten hebben naar aanleiding van het verzoek van The Rights Forum direct aan medewerkers gevraagd of ze mails met joodse organisaties kunnen overleggen, weet Bremer. ,,Zomaar, klakkeloos zonder erover na te denken hoe dat dan moet voelen voor medewerkers die joods zijn. Zo worden joden in Nederland gestigmatiseerd.” 
Bremer vindt vooral het gebrek aan verbijstering bij Nederlanders wrang. ,,We zien de laatste tijd dingen terugkomen die jarenlang niet normaal werden gevonden, waar niemand zich nu over lijkt te verbazen”, legt hij uit. Vorige week ontstond bijvoorbeeld ook al onrust binnen de joodse gemeenschap. ,,Een man in Haaksbergen had een spandoek met een kwetsende karikatuur van The Happy Merchant aan zijn balkon gehangen. Overal is bekend dat het hier gaat om smerige antisemitische drek. Maar de burgemeester, die nota bene zelf historicus is, ziet niet hoe dit juridisch gezien niet door de beugel kan.” 
Ruggengraat
Hij hoopt dat de TU Delft het Wob-verzoek van The Rights Forum niet inwilligt. ,,Burgerlijke ongehoorzaamheid zou hier passend zijn. Dat de TU zegt: ‘We doen dit niet’. Als ze dat stukje ruggengraat zouden tonen, dan zou het ze sieren.” 
Dat zou volgens Bremer ook de academische vrijheid dan ten goede komen. ,,Anders kan je je als jood op een universiteit niet meer zomaar uiten. Dat moet je toch niet willen?” We zullen een zorgvuldige afweging maken op welke wijze het verzoek in behandeling wordt genomen
De TU Delft worstelt met de gevoeligheden die het ingediende Wob-verzoek heeft veroorzaakt. ,,We hebben enkele interne en externe reacties gekregen van studenten en medewerkers bij wie het Wob-verzoek heeft geleid tot gevoelens van onveiligheid.

Lees het hele artikel op:
https://www.ad.nl/delft/delftse-joden-boos-om-verzoek-pro-palestinaclub-aan-tu-dit-komt-dicht-bij-het-plakken-van-gele-sterren~a191e487/

Kamervragen van Caroline van der Plas (BBB) over The Rights Forum

Caroline van der Plas
       
Kamerfractie BoerBurgerBeweging       

Bezuidenhoutseweg 67

2511VD Den Haag

Ministerie van Buitenlandse Zaken

Vragen van het lid Van der Plas (BBB) aan de Ministers van Buitenlandse Zaken en Financiën over een mogelijk antisemitisch Wob-verzoek van The Rights Forum.

Geachte ministers Hoekstra en Kaag,

Graag vraag ik uw aandacht voor onderstaande vragen met betrekking tot een Wob-verzoek van The Rights Forum:

  1. Vind u het Wob-verzoek van Stichting The Rights Forum naar banden tussen 14 Nederlandse universiteiten en Israëlische/Joodse instellingen[1] neigen naar een uiting van Jodenhaat op basis van de door de Tweede Kamer aangenomen IHRA-werkdefinitie onder motie Bisschop (#35570-VI-70)? Zo nee, waarom niet? Zo ja, kunt u dit duiden?
  2. Hoe kijkt u naar de beschikbare informatie[2] dat The Rights Forum en personen betrokken bij deze stichting, banden zouden hebben met Hamas en het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), organisaties die door de Europese Unie als terreurgroepen zijn aangemerkt? [3]
  3. Klopt het dat The Rights Forum door het Ministerie van Buitenlandse Zaken als gesprekspartner wordt of werd gezien?[4] Indien ja, zijn The Rights Forum en haar vertegenwoordigers, gezien de bovenstaande zaken, in de toekomst nog welkom op het Ministerie?
  4. Zijn de zaken zoals beschreven onder 2 meegewogen toen The Rights Forum de status van algemeen nut beogende instelling (ANBI) werd verleend door de Belastingdienst?[5] Indien nee, waarom niet? Indien ja, waarom is de status desondanks verleend?
  5. Beoogt The Rights Forum met haar activiteiten volgens u het algemeen belang? Voldoet The Rights Forum volgens u aan de wettelijke vereisten omtrent integriteit?
  6. Bent u bereid de Belastingdienst opdracht te geven om de ANBI-status van The Rights Forum te her-evalueren?

    Download hier de kamervragen

[1] https://niw.nl/the-rights-forum-legt-absurde-eis-op-tafel/

[2] https://honestreporting.com/dutch-universities-suspend-investigations-into-ties-with-israeli-honestreporting-calls-for-official-probe-into-possible-terror-links-of-pro-palestinian-group/

[3] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=OJ:L:2021:043:FULL&from=en

[4] https://www.rijksoverheid.nl/documenten/wob-verzoeken/2020/08/20/besluit-op-wob-verzoek-over-communicatie-tussen-stichting-the-rights-forum-en-het-ministerie-van-buitenlandse-zaken-2009-2020

[5] (1) https://www.geef.nl/nl/doel/the-rights-forum/anbi

“The Rights Forum”, Gerard Jonkman

Directeur Gerard Jonkman van The Rights Forum richt een WOB verzoek aan alle universiteiten, waarin hij niet alleen navraag naar contacten met Israëlische universiteiten en bedrijven doet, maar ook nog informatie over Nederlandse organisaties die antisemitisme bestrijden wil opvragen. Heel zionistisch- en christelijk Nederland op zijn achterste benen, en terecht. Naar eigen zeggen deed Gerard Jonkman dit verzoek op aandringen en ten dienste van universiteitsmedewerkers, die dit verzoek zelf niet wilden doen.

Wie is Gerard Jonkman?
Geboren op 12 juni 1965 te Havelte behoort Gerard niet tot de boomers, maar zeker ook niet tot de diverse- inclusieve- millenium generatie. Iemand van de tussengroep. Hij is op 1 juli 2019 directeur van The Rights Forum geworden, met een beperkte volmacht van 5.000 Euro. In het spectrum van The Rights Forum past Gerard in het vakje van de “humanitair betrokkenen”. Het is geen hardcore activist en ook geen high level universitair geschoolde elite-denker. Zoals we hieronder zullen zien, is Gerard zelfs een beetje een slachtoffer.

Gerard Jonkman kocht in 2004 een huis in Meern (Utrecht) voor 223.000 Euro. Intussen is het huis ruim 3 ton waard. Voordat hij in het pro-Palestijnse wereldje actief werd, was hij organisatieadviseur.

Tijdens zijn studie in Groningen heeft Gerard Jonkman een bijbaantje bij Stichting Vluchtelingenwerk. Na zijn studie “qualified controller HOFAM” lijkt Gerard als financieel manager alleen nog maar oog te hebben voor cijfers van grote bedrijven, zoals KPN. Een baan als financieel manager van Artsen Zonder Grenzen leidt echter hem naar de overvolle steegjes in Beiroet.

Rode Kruis
Eén van de weinig sporen die Gerard Jonkman op de internets heeft achtergelaten, wijst in 2010 naar Libanon, waar hij als Rode Kruis medewerker in stilte veel goed heeft gedaan. Zodanig goed, dat hij een team van de Nationale Postcodeloterij onder leiding van Martijn Krabbé op zijn dak kreeg. Bij die gelegenheid wordt Gerard als “Kanjer op éénzame hoogte” en “Rode Kruisridder” gekarakteriseerd en ontvangt een gouden wimpel en een bedrag van 20.000 Euro. Sommige mensen hebben niks, maar andere mensen krijgen alles.

Het team bezoekt een vluchtelingenkamp. Daarbij geeft Gerard een klein inkijkje in de mogelijke motivatie om juist naar Libanon te gaan. “Toen mijn ouders hier waren, was er hier een explosie van geweld en vielen er doden.” Op grond van de gegevens van de Kamer van Koophandel betreft het hier vader Jan Jonkman uit Holten. Hoewel Jonkman in het interview met het Rode Kruis aangeeft onafhankelijk te zijn en iedereen te willen helpen, krijgt toch Israël de schuld van alle ellende. De vluchtelingen hebben geen waterleiding en worden, ook na 60 jaar, niet tot het Libanese gezondheidssysteem toegelaten.

Maronieten
Een nadere analyse van de redenen van deze ellende is dan wel op zijn plaats. Volgens de voorzitter van het Palestina Komitee, Robert Soeterik, heeft dit ook te maken met de positie van de Maronieten (Christenen) in Libanon, die geen integratie van de islamitische Palestijnse vluchtelingen toelaten. Of het nu de schuld van de christenen of van de Joden is, de regering van Libanon heeft er in ieder geval al 72 jaar niets aan gedaan.

Gerard Jonkman maakt drie jaar voor het ontvangen van de gouden wimpel van het Rode Kruis, wel een hele nare ervaring met de Maronitische broers van zijn Libanese vrouw mee. Nadat zijn Libanese vrouw in 2007 de Nederlandse nationaliteit heeft verkregen, gaat ze onmiddellijk met zoon Daniël bij haar ouders wonen en verlangt ze een torenhoge alimentatie. Hij wordt in zijn eigen huis door zijn vijf zwagers in elkaar geslagen. Nadat Gerard Jonkman de ruim drieduizend Euro achterstallige alimentatie niet wil betalen, wordt hij zelfs opgepakt door de Libanese politie. Onder de naam Ger van Dijk doet hij huilend zijn verhaal bij een website voor verlaten en uitgeperste vaders.

Doordat Gerard lange tijd de door de Libanese rechter vastgestelde alimentatie niet kon betalen, kreeg hij zijn zoon Daniël niet te zien. Nu twintig jaar later is de situatie gelukkig weer ten goede gekeerd en heeft Daniël op het zelfde adres in De Meern een vertaalbureau geregistreerd. Het adviesbureau Habibi Interim Management van Gerard Jonkman, heeft de strijd om het alimentatiegeld niet overleefd en wordt in 2009 van ambtswegen opgeheven. Zoals de Arabisten onder u wel weten wordt Habibi vertaald als “liefje”. Van liefde voor de Libanese Peguy Harfouche (studie medicijnen) is in ieder geval na deze affaire geen sprake meer. Hij werkt in ieder geval nog tot 2016 in Libanon.

Een eenzame Gerard Jonkman (rechts) bij het Internationaal Gerechtshof in Den Haag
(Bron: printscreen van de website van The Rights Forum)

In de communicatie van The Rights Forum speelt Gerard Jonkman geen grote rol. Zijn kracht zit hem in de fondsenwerving. Gerard ondertekent dan wel een manifest in de Joop waarin de belangrijkste boodschap: “Behandel Palestijnen als mensen” is, maar van een werkelijke analyse of ideologische stroming is geen sprake. Opvallend is wel, dat een organisatie als The Rights Forum, waar Gerard Jonkman directeur van is, blijkens het artikel, de Twee-Staten-Oplossing afwijst. Dat is een standpunt, dat een concrete verlichting van de nood van Arabieren in Israël, of in de vluchtelingenkampen, niet dichterbij brengt.

De tranen van Dries van Agt

Deel 7 van: De Sprookjes van van Agt

Te triest voor woorden, dat een oud-premier, zomaar uit het wilde weg en uit het niets, tijdens een uitzending van een documentaire over antisemitisme in Nederland, een oud antisemitisch sprookje vertelt en er ook nog bij huilt. Weliswaar was het huilen zonder tranen, maar toch huilen. Dit het laatste deel en de voorlopige conclusie van de serie over het kleine meisje dat naar het ziekenhuis gebracht moest worden, omdat ze van de vergiftigde melk van een schaap heeft gedronken. Wat is er echt gebeurd?

Naar Aqraba
In januari 2015 maakt oud-premier Dries van Agt, op uitnodiging van zijn stichting The Rights Forum, een afscheidsreisje naar de Westelijke Jordaanoever. Tijdens zijn bezoek aan Nablus wordt hij vergezeld door de directeur van The Rights Forum, Martin Dietrich Siepermann (12-07-1973) en Connie Varela Pedersen van de Israëlische mensenrechtenorganisatie Yesh Din. Tijdens dit bezoek komen ze ook in het dorpje Aqraba bij Nablus en ontmoeten daar Yusuf Deriyeh, van het anti-Israëlische “Muur en Nederzettingen-comité Aqraba”. Om aan de voormalige premier duidelijk te maken hoe erg het allemaal is en hoe de nederzettingen alsmaar uitbreiden, wordt het verhaal over de vergiftiging van de schapen verteld. Misschien wordt zelfs de boer Mohammad Ibrahim Hammad uit Aqraba erbij gehaald, die vertelt dat er zestien schapen, van de tweehonderd die hij bezit, dood zijn gegaan door pesticide.

Landbouw versus veeteelt
Aqraba ligt net op de grens tussen het door Israël bestuurde Gebied C en het door de Palestijnse Autoriteit geregeerde Gebied A en B. De nederzetting Itamar is vlakbij en op de heuvel bij Aqraba ligt de “Outpost Hill 777”. In de berichten, zoals gepubliceerd door WAFAA en Shasha News, heeft het zogenaamde gifincident zich op 5 januari 2015 afgespeeld, vlak voordat Dries van Agt in het gebied rondliep. Een landbouwer van de nederzetting Itamar of van voorpost Heuvel 777 heeft zijn gewassen met pesticide bespoten en iets van die pesticide is in het drinkwater van de schapen terecht gekomen. Zestien schapen werd het gif noodlottig. Ik heb diverse emails, naar Yesh Din, B’Tselem, de nederzetting Itamar en The Rights Forum gestuurd, om erachter te komen wie dat meisje dat naar het ziekenhuis moest, dan wel is. Is het de dochter van de boer Mohammad Ibrahim Hammad uit Aqraba, die 16 schapen verloor? Hoe heet het meisje? Heeft zij het overleefd? We weten het niet, omdat niemand meer antwoord geeft.

Zestien schapen, gedood door pesticide in drinkwater (05 Jan 2015)

Boze kolonisten van de heuveltop
Het verhaaltje, zoals Dries van Agt het in de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” vertelt, zit vol leugenachtigheid. Hij heeft er in zijn fantasie een heel verhaal van gemaakt, waarbij de “kolonisten” als bloeddorstige wilde mannen, die van een berg afstormen en op deuren beuken, worden voorgesteld. De werkelijkheid is, dat pesticide is gebruikt om groente te besproeien om ongedierte te bestrijden. Dat is iets anders dan van een berg stormen en moedwillig gif uitstrooien.

WAFAA
Hoe kwam het nou, dat mensenrechtenorganisatie B’Tselem hier niets over wist? Het verhaal is alleen op Arabische nieuwsberichten gekomen. De Israëlische organisaties documenteren de incidenten nauwkeurig, maar de Arabische nieuwszenders gebruiken deze berichten als propaganda. Zelfs de Arabische nieuwszenders hebben dit geval niet zo opgeblazen als Dries van Agt heeft gedaan. Hier kan je het hele bericht in het Engels nalezen: Jewish Settlers poison 16 sheep.

Under The Radar
In maart 2015, dus tweeëneenhalve maand na het bezoek van Dries van Agt, schrijven Martin Siepermann en Connie Varela Pedersen samen het bericht UNDER THE RADAR, Israel’s silent policy of transforming unauthorized outposts
into official settlements
. Dat was de werkelijke reden van het bezoek aan Aqraba. De nederzetting Itamar breidt zich steeds verder naar het oosten uit, door het stichten van zogenaamde outposts (voorposten), Dat is het anti-Israëlische verhaal. Het genuanceerde verhaal is anders, namelijk dat de boeren van Itamar land bewerken dat in Gebied C, dus onder Israëlische heerschappij, ligt. Zie het kaartje:

Het graasland tussen landbouw (Israëlisch gebied C) en door PA gecontroleerd gebied, bij Aqraba.
De legenda bij het kaartje
Bron: B’Tselem
De ligging van het Arabische dorp Aqraba in Samaria

Voorlopige conclusie
Je weet het nooit. Misschien krijg ik na het publiceren van dit verhaal nog meer informatie. De conclusie tot nu toe is:
Er is, in de periode dat Dries van Agt het gebied rond Nablus bezocht, een gifincident geweest. Daarbij zijn zestien schapen gedood. Alle andere elementen van het verhaal zijn erbij verzonnen. De “kolonisten” mochten daar zijn , want het is “Area C”. Ze zijn niet naar beneden gestormd om op deuren te bonken. Er is niet moedwillig gif gestrooid, maar er is gif gebruikt, om ongedierte te bestrijden, dat in het drinkwater is terecht gekomen. Er zijn geen olijfbomen en moestuinen door ditzelfde gif vernietigd. Er is niets bekend over een meisje in het ziekenhuis. Met andere woorden: Dries van Agt heeft er een antisemitisch sprookje van gemaakt.

Lees hier de hele serie:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies
Deel 4: Andere mythes over gif
Deel 5: The International Story Line
Deel 6: Bronnen vergiftigen met The Rights Forum

Bronnen:
1) “Israeli settlers sprayed toxic substances on Palestinian land in Aqraba village, southeast of Nablus city, causing the death of 16 sheep.” (Shasha News 5 January 2014)

2) “Israeli settlers sprayed toxic substances on Palestinian land in Aqraba village, southeast of Nablus city, causing the death of 16 sheep. ” (Wafa 5 January 2015; 420)

3) https://english.palinfo.com/news/2015/1/5/Jewish-settler-poisons-16-heads-of-sheep-in-Nablus

Bronnen vergiftigen met The Rights Forum

Deel 6 van: De Sprookjes van van Agt

Ja dat was mij wat. Ik schreef een paar kritische blogs over de uitspraken en huilbuien van voormalig premier Dries van Agt en dat werd zomaar overgenomen door een twintigtal Israëlische- en Joodse kranten en websites. Het sprookje van Dries van Agt komt op de volgende opeenvolgende gebeurtenissen neer: Joodse bewoners van de Westelijke Jordaanoever komen van hun heuveltop naar beneden en bedreigen Arabische boer. De “kolonisten” strooien gif over moestuin en olijfbomen. Schapen worden vergiftigd. Meisje wordt ziek van de schapenmelk die ze gedronken heeft en moet naar het ziekenhuis.

Intussen heb ik een aantal emails aan de mensenrechtenorganisaties Yesh Din en B’Tselem geschreven en wacht nog even op antwoord. The Rights Forum houdt zich muisstil. De voormalige directeur Martin Siepermann van The Rights Forum verkondigde op 29 november nog heel stoer tijdens de première van de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen”, in de Balie, dat hij erbij was geweest, toen dit verhaal aan Dries van Agt werd verteld. Ook hij hult zich in stilzwijgen. Waar is het gebeurd? Op welke datum? Hoe gaat het met het meisje? Welk gif werd gebruikt? Is er aangifte gedaan? Het zijn vragen die B’Tselem wel stelt, maar die The Rights Forum helemaal niks kunnen schelen. Dries van Agt vertelt liever een sprookje in de stijl van: “Er was er eens een dorpje. In dat dorpje kwamen hele boze wolven op de deur beuken.”

Molukse treinkaping
Helaas heb ik het verhaal uit handen gegeven, op het moment dat ik de Jewish Telegraph Agency (JTA) de details over het incident gaf. Cnaan Liphshiz  haalt er van alles bij, zoals de Drie van Breda en eerdere uitspraken van Dries van Agt. Andere auteurs komen met de beëindiging van de Molukse treinkaping in 1977 aanzetten. Dat is allemaal erg interessant, maar mij gaat het nog steeds om wat er werkelijk gebeurd is. Intussen ben ik een stuk verder gekomen. Ik weet nu dat er inderdaad een gif incident heeft plaats gevonden. Ik schrijf daar later meer over. Ik wacht nog op antwoord op mijn vragen van mensen die erbij waren. Nu wil ik eerst beschrijven of Dries van Agt en The Rights Forum vaker dit soort sprookjes hebben verteld.

Martin Siepermann in 2015 (bron: Facebook)

Gif
Wie de zoekbegrippen “gif” of “vergiftiging”, dan wel de Engelse equivalenten “poison”, “toxin” of “toxic” op de diverse pro-Palestijnse websites en media loslaat, vindt niks bij het Palestina Komitee. Ook BDS Nederland schrijft niks over gif. Electronic Intifada schrijft wel over gif-incidenten, maar doet dat goed gedocumenteerd en controleerbaar. De uiterst radicale website “Stopdebezetting.org” van Gretta Duisenberg is inmiddels ter ziele, nu de oprichtster in een verpleegtehuis te Frankrijk verblijft. Bij de Rights Forum vinden we wel iets over gif en weer in de vorm van sprookje, zonder plaatsaanduiding of ander bewijs.

Erik Ader
Uitgerekend op 4 mei 2017 laat The Rights Forum een man aan het woord die het nodig vindt de nagedachtenis van zijn in WOII gefusilleerde vader door het slijk te halen. Dominee Bastiaan Ader wist tijdens de Tweede Wereldoorlog twee-tot driehonderd Joodse landgenoten te redden. In 1944 werd hij verraden en door de nazi’s vermoord. In Israël is ter ere van Ds. Bastiaan Ader, bij de kibboets Netiv Halamed, zo’n dertig kilometer ten zuidwesten van Jeruzalem, een herinneringsbos aangelegd. De zoon, Erik Ader, zet bij The Rights Forum even kanttekeningen bij dit verhaal en komt daarbij met de volgende uitspraak:

Mensen worden hun middelen van bestaan ontnomen, hun boomgaarden worden in brand gestoken, hun land wordt onteigend, hun bronnen worden vergiftigd. Ze krijgen zo de keus tussen vertrekken of in loondienst voor de bezetter gaan werken. Zo gaat het er toe in koloniën.” Even verder in de tekst op The Rights Forum schrijft Erik Ader nog:“…herders te beletten hun vee op hun eigen land te laten grazen, vernieling van landbouwmachines, bedrijfsgebouwtjes, brandstichting, vergiftiging van bronnen en vee.”

Erik Ader tijdens het planten van olijfbomen (bron: Youtube)

Ook deze keer weer, zonder bronvermelding en gedetailleerde feiten. Ook de redactie van The Rights Forum vindt het niet nodig deze zin even te schrappen. Bronnen vergiftigen. Die beschuldiging werd in de veertiende eeuw, tijdens de pestepidemie al tegen Joden geuit. Deze beschuldigingen over vergiftiging van bronnen, werden meestal gevolgd door pogroms, waar honderden Joden omkwamen. The Rights Forum herhaalt deze beschuldigingen nu gewoon weer, zonder enige bronvermelding of duidelijke plaatsaanduiding. Sprookjes voor de zieke geest.

Erik Ader mag dan diplomaat in Beiroet zijn geweest, dat wil nog niet zeggen dat hij het juist morele kompas, om over het Israëlisch-Palestijnse conflict te kunnen schrijven, bezit. Dat blijkt bijvoorbeeld uit dit citaat, dat ik van de website van de jongerenorganisatie van de Christen-Unie heb geplukt: “Als Israël tijdens de Ramadan de op twee na heiligste plaats van de Islam betreedt en stungranaten gooit, kan Hamas dat met droge ogen aanzien?”. Een opmerking waarbij oorzaak en gevolg worden omgedraaid en bovendien een islamitische leugen van Hamas verder wordt verteld. Hij is bij The Rights Forum op het juiste adres.

Het lijkt wel een patroon bij The Rights Forum, dat kinderen van heldhaftige vaders en moeders nog even naar voren worden gehaald om over het graf te pissen. Een zwaktebod.


Andere verhalen over “De sprookjes van Dries van Agt”:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies
Deel 4: Andere mythes over gif
Deel 5: The International Story Line



The international story line

Deel 5 van: De sprookjes van Dries van Agt

Tijdens de première van de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen”, van Frans Bromet, op 29 november 2021, werd al heftig over de bijdrage van oud-premier Dries van Agt aan de documentaire gediscussieerd. Huilend had hij aan Frans Bromet verteld, dat er kolonisten van de heuvel naar beneden gekomen waren. Ze hadden gif op olijfbomen en akkers gestrooid. De schapen waren ziek geworden en een meisje had melk van de vergiftigde schapen gedronken. Ze lag in het ziekenhuis en de ouders wisten niet of ze nog leefde. Een zeer indrukwekkend verhaal, vooral omdat ik tijdens het kijken naar de beelden al wist, dat er iets niet klopte.

We zijn nu drie maanden verder. The Rights Forum, de stichting van Dries van Agt, liet bij monde van Jaap Hamburger weten, dat hij geen documentatie van het voorval had en dat hij dat ook niet aan mij zou geven, als hij het zou vinden. Intussen hebben de pro-Palestina supporters nagelaten toch eens grondig in de vele databases en archieven te zoeken, ten einde een passend verhaal te presenteren. Er gebeuren zulke vreselijke dingen in Israël, met moorden over en weer, dat het verhaal ook nog waar zou kunnen wezen. De pro-Pal-adepten vinden dat je over “kolonisten”, dat zijn Joden die op de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria zeggen ze zelf) wonen, van alles mag beweren. Je mag zomaar zeggen dat ze een klein meisje vergiftigen, zonder ook maar een greintje documentatie te overleggen.

De Jewis Telegraph Agency (JTA) nam middels correspondent Cnaan Liphshiz contact met mij op en ik heb alle informatie, inclusief de antwoorden van Dror Sadot van B’Tselem en het transcript van het interview met Dries van Agt, aan JTA overhandigd. Ik wist dat er een risico was, dat ik het verhaal dan kwijt zou zijn, maar ik wilde het verhaal over Dries van Agt graag verder verspreiden en hecht niet zóveel waarde aan mij ego, om het helemaal voor mijzelf te houden. Vreemd genoeg, was The Rights Forum nu wel opeens bereid te antwoorden aan JTA.

Het verhaal verschijnt nu op een tiental Joodse kranten en websites, inclusief Jerusalem Post, vaak ook nog met mijn naam erbij. Een succesje. De draai die Cnaan aan het verhaal geeft, is het verwijt dat Dries van Agt een antisemitisch bloed sprookje verder vertelt. Dit is het verhaal in het Engels dat hij schreef:

(JTA) — A former prime minister of the Netherlands, Dries van Agt, said in an interview for a recently aired documentary that Israeli settlers poisoned their Palestinian neighbors in 2015, drawing criticism from Dutch Jews who say he is perpetuating a centuries-old antisemitic blood libel.
B’Tselem, the leading Israeli organization devoted to documenting alleged human rights violations, said it is not aware of the incident described by van Agt.

“The colonizers who conquered the hill a week or two earlier came each night to pound on their door at night, to achieve maximum intimidation, to tell them to go away and they refused,” Van Agt said in the interview for a documentary on antisemitism that was aired in November by the KRO-NCRV broadcaster. “And then one morning something terrible happened: The olive grove and the vegetable garden below — the colonizers always take to top hills – were strewn with poison. And a three-year-old child became very ill. The only explanation was that she drank the milk of a poisoned goat. She was poisoned.”
Van Agt, 90, then began crying and apologized for his emotional state. The incident occurred in 2015 near Nablus, he said.

His interviewer, Frans Bromet, asserted: “These things, they’re not unusual.” Van Agt replies: “Oh, no. That’s what the wonderful people from the peace organization say. This happens all the time in the occupied territory.”

B’Tselem spokesperson Dror Sadot told the Jewish Telegraphic Agency his group is aware of one case of alleged poisoning by settlers in 2005, resulting in no human casualties.

CIDI, the Netherlands’ main watchdog on antisemitism, accused van Agt, who served as prime minister from 1977 to 1982, of spreading a blood libel. Chairman Ronnie Eisenmann criticized KRO-NCRV for airing the documentary “without checking the basic accuracy” of van Agt’s claims.

Kees Broer, an author who has written extensively about anti-Israel sentiment in the Netherlands, wrote on his website that van Agt is helping to spread a common conspiracy theory.

Van Agt has fought accusations of antisemitism since the 1970s, saying they have been the result of his support for Palestinians. In 2008, he compared Israel to Nazi Germany and spoke at a rally in Rotterdam that featured a televised address by a leader of Hamas, the Palestinian militant group considered a terrorist organization by the United States, Israel and others.

Van Agt has also said that the Jews “should have been given a piece of land” in Germany instead of Israel. In 2017, he praised the Dutch Labour party for being “good for the Palestinians despite the strong Jewish lobby” in its ranks, according to the Central Jewish Board of the Netherlands, or CJO. And as justice minister in the 1970s, he cited his “Aryan” roots in explaining his plan to pardon four Nazi war criminals due to health reasons.
Van Agt said this to a journalist in explaining that his predecessor, who was Jewish, allegedly had also supported giving the pardon but failed to realize it. Van Agt had a slim chance of succeeding where his predecessor, Carel Polak, had failed because he’s “only an Aryan,” he told the journalist. The criminals were not released during van Agt’s term.
The CJO called van Agt an antisemite publicly for the first time in 2017.
KRO-NCRV did not respond to a request for comment sent to their spokesperson.

The Rights Forum, a pro-Palestinian organization founded by van Agt, said it forwarded JTA’s request for comment to van Agt. He did not reply in time for the publication of this article.

Ook al is het sprookje van Dries van Agt nu in de sfeer van “antisemitisch bloedsprookje” getrokken en zijn alle wandaden en uitspraken van Dries van Agt er weer bijgehaald, ik zelf was nog steeds op zoek naar de werkelijke achtergrond van het verhaal. Ik hou het nog steeds voor mogelijk, dat Dries van Agt door een mensenrechtenorganisatie (Yesh Din of B’Tselem) ergens heen is gebracht en dat een Arabische boer hem dit verhaal heeft verteld.

In Israël en zeker op de Westelijke Jordaanoever wordt elk incident uit den treure opgeschreven en uitgemolken. Daarom zou het een wonder zijn als dit ernstige gif-incident niet ergens zou zijn opgeschreven. Ik heb ook nooit gezegd, of geschreven, dat er geen gif-incidenten plaats vinden. Het geval met dode schapen door gif in 2005, is zeer uitgebreid beschreven en er is aangifte van gedaan. Dit vond echter in de buurt van Hebron plaats en kan niet de bron zijn. Dries van Agt sprak duidelijk over Nablus en een ziekenhuis in Bethlehem.

Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies
Deel 4: Andere mythes over gif

Andere mythes over gif

Deel 4 van: De sprookjes van Dries van Agt

In de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet, vertelt oud-premier Dries van Agt een “verhaaltje” over een meisje, dat vergiftigde melk drinkt en in het ziekenhuis beland. We hebben nog geen gedocumenteerde informatie over het gif-incident in 2015 kunnen vinden. Op Twitter worden, naar aanleiding van mijn berichtgeving, tientallen gevallen van vergiftiging doorgegeven. Is allemaal waar en die had ik ook al gezien. B’Tselem heeft met name in 2005 enkele goed gedocumenteerde gevallen van vergiftiging van schapen gemeld. De naam van het dorp en de boer, datum en tijdstip op de dag worden keurig netjes vermeld. Bij het sprookje van van Agt wordt geen enkele informatie vermeld en dat is verdacht. Bovendien verandert het verhaal in de loop der jaren. Mijn onderzoeksvraag breidt zich nu een beetje uit en ik vraag mij af: Is het vaker gebeurd dat Israëli’s van het gebruik van gif worden beschuldigd?

Massahysterie door angst voor vergiftiging
Op 3 april 1983 meldt het NRC dat er op de Westelijke Jordaanoever 300 Palestijnse meisjes met vergiftigingsverschijnselen in ziekenhuizen in Tulkarem, Nablus, Bethlehem en Hebron zijn opgenomen. Als de Verenigde Naties, na een besloten zitting van de Veiligheidsraad, besluit om een onderzoek in te stellen, is het aantal vergiftigingen opgelopen tot meer dan duizend. In Hebron worden twee Arabieren gearresteerd, die de bevolking hebben gewaarschuwd voor vergiftigd drinkwater. Onafhankelijk onderzoek wijst uit, dat er geen enkel bewijs voor vergiftiging met organische stoffen is. Het NRC besluit het artikel met de stelling, dat “De “vergiftigingsepidemie” de anti-Israelische emoties in bezet gebied tot een kookpunt heeft gebracht.”

De Telegraaf schrijft op 28 maart 1983, dat de eerste verschijnselen zich op een school in Jenin voordeden. Arabische meisjes klaagden over flauwvallen, hevige buikpijn, tranende ogen, hoofdpijn, duizelingen en ijskoude voetzolen en handpalmen. De klachten worden in eerste instantie niet serieus genomen. “Gevreesd wordt dat één en ander te maken heeft met de „dag van de aarde”, een der nationale Arabische protestdagen, die aanstaande woensdag gememoreerd wordt en verder de strijd om de macht op de Westelijke Jordaanoever tussen ondermeer de PLO, de dorpsliga’s en andere meer of minder extremistische elementen.”

Het ‘gifgas’ van Suha Aarafat
In 1999 uit Suha, de vrouw van Yasser Arafat, een opzienbarende beschuldiging, als ze beweert dat Israël voor het toenemend aantal gevallen van kanker onder Palestijnse vrouwen en kinderen verantwoordelijk is. De echtgenote van de Palestijnse leider zei in Ramallah dat de Israelische bezettingstroepen de afgelopen jaren stelselmatig gifgassen hebben gebruikt als gevolg waarvan het aantal Palestijnen dat kanker heeft gekregen aanzienlijk is toegenomen. Ook stelde Suha Arafat Israel verantwoordelijk voor de verontreiniging van tachtig procent van het Palestijnse water. De Palestijnse minister van Gezondheidszaken, Riad Za’anoen, borduurde even later op het door Suha Arafat aangekaarte thema verder en zei dat het gebruik van giftige gassen door de Israëli’s tot veel miskramen heeft geleid. (NRC, 12 November 1999)

Voorzitter Ahmed Qurei van het Palestijnse parlement, relativeerde de betekenis van Suha’s opmerkingen door te zeggen dat zij, ondanks haar huwelijk met Yasser Arafat, geen deel uitmaakt van het Palestijnse zelfbestuur. De Palestijnse minister Ziad Abu Ziad zei dat Israel niet met opzet ziekten onder de Palestijnen heeft willen veroorzaken.


De polonium-mythe na de dood van Yasser Arafat
Na de dood van de Palestijnse leider Yasser Arafat in 2004, geloofden veel Arabische inwoners van de Westelijke Jordaanoever, dat hij vergiftigd zou zijn. Eind november 2012 wordt het lichaam van Yasser Arafat in Ramallah opgegraven om een mogelijke vergiftiging met polonium te onderzoeken. Een team van deskundigen uit Zwitserland, Frankrijk en Rusland neemt monsters van het lichaam. Hoewel de radioactieve stof polonium niet eenduidig werd aangetoond, gaan de geruchten over het vermoorden van de Palestijnse leider door Israël nog verder.

Kees Broer bij het lege graf van Yasser Arafat (januari 2013)

Het gifsprookje van Mahmoud Abbas
In juni 2016, slechts een jaar na het vermeende gif-incident van Dries van Agt beweert de Palestijnse president Maghmoud Abbas, in een toespraak in het Europese Parlement: “Slechts een week geleden kondigde een aantal rabbijnen in Israël aan, in een heel duidelijke aankondiging, dat zij van hun regering eisen om het water van de Palestijnen te vergiftigen om hen te doden. Is dat geen duidelijke ophitsing tot massamoord op het Palestijnse volk?” (1) Enkele dagen later komt de Palestijnse president enigszins op zijn bewering terug door te stellen, dat hij niet de bedoeling heeft gehad het Joodse volk te kwetsen.

Conclusie
Complottheorieën over gif komen in de Palestijnse samenleving veel voor. Daarom is het van belang dat elk incident nauwkeurig gedocumenteerd wordt. Ik ben deze serie dan ook begonnen met een open brief aan de bestuursleden van The Rights Forum, waarin ik om documentatie vraag. Alleen Jaap Hamburger heeft intussen gereageerd en geeft aan dat deze documentatie niet aanwezig is.

De mensenrechtenorganisaties B’Tselem en Yesh Din doen dat wel. Naam, plaats, aangifte, soort gif en de gevolgen worden door hen vastgelegd, zodat er geen verkeerde berichten en sprookjes de wereld in geholpen worden.

Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies

Noten:
1) Persbericht van Likoed Nederland, 26 juni 2016. New York Times 23 juni 2016.






Eén mythe, drie versies

deel 3 van: De sprookjes van Dries van Agt

We zijn nog steeds op zoek naar de waarheid over een Arabisch meisje dat vergiftigde melk heeft gedronken en in het ziekenhuis in Bethlehem ligt. De ouders weten niet of het kind nog leeft. Voormalig premier Dries van Agt hoorde dit verhaal in 2015. In deel 1 schreef ik een open brief aan The Rights Forum met een verzoek om informatie. In deel twee gaf de woordvoerder van de mensenrechtenorganisatie B’Tselem te kennen, dat een gif-incident in 2005 nog het meest op dit verhaal lijkt, maar dat het verhaal over een vergiftigd meisje onbekend is.

Dries van Agt, de oprichter van The Rights Forum, heeft het verhaal over het vergiftigde meisje drie maal verteld. In dit deel van de “Sprookjes van Dries van Agt” onderzoek ik hoe de versies van dit verhaal van elkaar afwijken.

In 2015 maakt Dries van Agt zijn afscheidsreis en bezocht bij deze gelegenheid de Westelijke Jordaanoever. Na terugkomst verscheen op de website van The Rightsforum een fotoreportage van deze reis. In die reportage werd met geen woord gerept over het ernstige gif-incident. De fotoreportage is niet meer terug te vinden op de huidige website van The Rights Forum. Alleen op archive.org is nog een archief van de website te vinden.

The Rights Forum is een organisatie die “respect voor het internationaal recht” als uitgangspunt heeft. Juristen en politici hebben in de Raad van Advies van de stichting zitting genomen. Het ontbreken van een zorgvuldige documentatie over het gif-incident, waarvan het Arabische meisje slachtoffer zou zijn geworden, is al verbazingwekkend. Dat de website van The Rights Forum na de reis van Dries van Agt in 2015 ook nog eens met geen woord rept over het voorval, is uiterst merkwaardig.

The Rights Forum wekt daarmee de indruk, dat het helemaal niet om internationaal recht of over juridische verslaglegging gaat, maar dat propaganda tegen Israël het hoofddoel is. De eerste versie van het verhaal over het gif-incident in 2015 is dus een grote leegte, een hiaat in de verslaglegging. Als The Rights Forum nou eens een goed propaganda-verhaal tegen Israël had willen opschrijven, dan zou het zorgvuldige documenteren van het “meisje-wordt-ziek door-gif”-verhaal een prachtige gelegenheid zijn geweest. Dries van Agt wekt de indruk dat hij het verhaal in 2015 nog niet zo belangrijk vond.

Het Belang van Limburg (1 december 2018)

“Ik blijf maar roepen omdat niemand anders het doet”, dat is de kop boven het artikel met het interview met Dries van Agt over zijn betrokkenheid bij de Palestijnse strijd. Hij is tijdens dit interview 87 jaar oud. Het heeft even geduurd, maar drie jaar na het vermeende gif-incident spreekt Dries van Agt dan toch voluit over het vergiftigde Arabische meisje:

“Bij mijn laatste bezoek aan Palestina in 2015 brachten mijn Israëlische begeleiders mij tot bij een piepklein boerderijtje op een heuvelhelling waar een Palestijnse boer een grasveldje en een moestuintje had, wat schapen en enkele olijfbomen en vijgenstruiken. In dat boerderijtje woonden drie generaties: een bang en hulpeloos omaatje, haar zoon die zichtbaar woedend was, en een meisje van een jaar of drie. Enkele weken eerder waren er joodse kolonisten verschenen op de heuveltop die daar de Israëlische vlag geplant hadden. Dagen later wordt er midden in de nacht op de deur van het hutje gebonkt. De boer doet open en daar staan de kolonisten, die hem zeggen dat de hele heuvel nu van hen is dat en dat hij moet oplazeren. Elke nacht komen ze terug. En op een ochtend blijkt de hele heuvelhelling bestrooid te zijn met gif. De olijven, de vijgen, de moestuin, alles was kapot. En toen bleek ook dat dezelfde ochtend het andere kleinkind, ook een klein meisje, met spoed naar het ziekenhuis gebracht was omdat ze gedronken had van de melk van een schaap dat ook vergiftigd bleek. Toen ben ik zo boos geworden! En mijn Israëlische begeleiders vertelden mij dat dit voortdurend gebeurde.”

Dit verhaal verschilt in details van het verhaal dat Dries van Agt in de documentaire van Frans Bromet , “Alsof ik Palestina heb gestolen” vertelde. In deze versie van het verhaal is het meisje, dat hij op de boerderij ziet, drie jaar oud en de leeftijd van het vergiftigde meisje wordt niet genoemd. Het incident is enkele weken voor het bezoek van van Agt gebeurd. Intussen zouden de ouders genoeg gelegenheid hebben gehad om erachter te komen, hoe het met hun dochter gaat en of ze het gaat overleven. In het verhaal van 2018 worden nog twee andere spelers opgevoerd: een bang en hulpeloos omaatje en de boze vader. Ook in deze versie van het sprookje is een plaats- dan wel tijdsaanduiding weggelaten. Ook de naam van de familie en het meisje ontbreekt.

Fondsenwerving (2021)
Het verhaal van het vergiftigde Arabische meisje wordt steeds vreemder. Tijdens de première van de film “Alsof ik Palestina heb gestolen” gaf Frans Bromet toe, dat hij wel had geprobeerd de documentatie van het gif-incident te vinden, maar dat hij niets gevonden had. In het publiek ontstond onrust en enkele bezoekers twijfelden aan het verhaal. Een man van middelbare leeftijd, baarddragend en er goed uitziend, vertelde, dat hij bij The Rights Forum hoorde en destijds het verhaal ook gehoord had.

Ondanks de twijfel en toegegeven dat Dries van Agt en zijn begeleiders het gif-verhaal slechts uit de mond van anderen hebben gehoord, gebruikt The Rights Forum dit verhaal op 30 november 2021 in een fondsenwerving per email:

De slordigheid van The Rights Forum en Dries van Agt begint gewoon pijn aan je ogen te doen. Je zou toch op zijn minst mogen verwachten, dat een organisatie met zulke grote pretenties als “internationaal recht” en met juristen in het bestuur en de raad van advies, tenminste het verhaal aanpassen aan de documentaire, die op dat moment slechts een maand geleden was uitgezonden. Deze versie van het sprookje van Dries van Agt verschilt weer op enkele punten van het verhaal in de documentaire. In dit verhaal uit de fondsenwerving is de “aanval van kolonisten” enkele dagen eerder gebeurd. Het kleine meisje ligt dan dus al enkele dagen in het ziekenhuis. In de eerste versie weten de ouders niet wat de toestand van het meisje, op dat moment is en of het kind nog leeft. In deze laatste versie, van november 2021, leeft het kind nog wel, maar weten ze nog niet óf het kind gaat overleven. Plotseling is er sprake van een kleinkind, terwijl het in de eerdere versies nog om een dochter gaat. In deze versie weten de ouders of grootouders niet of de melk van een schaap of van een geit is. In 2018 is de melk nog van een schaap afkomstig.

Het maakt allemaal niks uit: de melk komt van een schaap of van een geit. Het meisje is vijf jaar oud, of drie. De aanval is gisteren gebeurd, of enkele weken geleden of enkele dagen geleden. Het meisje leeft nog of ze weten het niet of ze weten niet of het gaat overlijden. In dat opzicht lijkt dit sprookje in de verschillende versie nog het meest op Hans en Grietje of Sneeuwwitje. Over “kolonisten” mag je gewoon van alles vertellen, zonder op details te letten of te onderzoeken of het verhaal wel waar is.

In de perioden waarin dit verhaal speelt werkte The Rights Forum met twee mensenrechtorganisaties samen. B’Tselem heeft al bij monde van Dror Sadot laten weten, dat er bij deze organisatie geen gif-incident zoals beschreven bekend is. De andere organisatie Yesh Din, houdt een uitgebreide database met incidenten bij, die ik helemaal onderzocht heb. Ook daar is niet te vinden. Ik heb Yesh Din, via website, Twitter en Facebook, om een officieel statement gevraagd, maar geen antwoord gekregen.

Jaap Hamburger, bestuurslid bij The Rights Forum, doet per email aan mij een opvallende uitspraak. Hij stelt dat er geen documentatie van het gif-incident aanwezig is en als hij die documentatie had, hij die ook niet aan mij zou geven, “aangezien het er toch duidelijk de schijn van heeft dat je minder gedreven wordt door waarheidsliefde als wel door de behoefte twijfel te zaaien omtrent de betrouwbaarheid van hetgeen de heer Van Agt heeft verteld, zo niet omtrent zijn persoon.

Mijn voorlopige conclusie: “..dat Dries van Agt een verhaal hoort en dat er vervolgens geen documentatie over het voorval beschikbaar is. The Rights Forum gebruikt het verhaal ondanks de twijfel, toch voor fondswerving.” Jaap Hamburger antwoordt daarop: “Volgens mij is het leven vol van verhalen die wij elkaar vertellen, die wij van anderen hebben gehoord, die het op hun beurt van anderen hebben gehoord enz. En daarbij hebben we niet de behoefte, noch zijn we steeds in staat om die verhalen bij de bron te checken. Niets bijzonders toch? Het enige criterium is dat we duidelijk maken dat wij het zelf ook van anderen hebben gehoord. Het Kerstverhaal lijkt mij een passend voorbeeld.”

Het is nog steeds mogelijk, dat de organisatie Yesh Din met een documentatie over dit voorval op de proppen komt. De suggestie, dat ik bij voorbaat het verhaal in twijfel wil trekken, werp ik verre van mij. Ik heb juist gezocht naar de documentatie over het voorval en niks gevonden. Daarna moet ik van een bestuurslid van The Rights Forum horen, dat er ook niet echt naar documentatie gezocht is. De drie versies van hetzelfde verhaal verschillen zodanig en zijn zo slordig verteld, dat we eerder over een sprookje dan over een juridisch steekhoudende zaak kunnen spreken.




Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem