communicatie, ICT, media, blog en publicatie

mijn levenCategory Archives

Een Egyptische Moslimbroeder

Nu wil je natuurlijk graag van mij weten: “Ken je zelf Egyptische moslimbroeders?” Met andere woorden: Kan je erover oordelen? Want het is net als bij Zuid-Afrika destijds: Je kan er alleen maar over oordelen als je er zelf geweest bent.

Nou, eentje dan. Op een mooie lentedag in 1990 reed ik in mijn auto vanuit de Noord-Duitse stad Sulingen terug naar ons dorp, enkele kilometers verderop. Opeens zag ik een man met licht getinte huidskleur langs de kant van de weg staan. Liften. Nou ja wat doe je dan? Je neemt die man mee. In die periode kwamen er veel asielzoekers naar Duitsland en die werden naar een oud distributiesysteem, dat stamt uit de tijd van de Vertreibung na WOII, over de verschillende dorpen verdeeld. Het was in die tijd normaal dat bijvoorbeeld een Libanees gezin met zes kinderen midden in de weilanden in een oude vervallen boerderij leefde. Dus het was geen raar gezicht om deze man aan de kant van de weg te zien liften.

In die tijd was mijn vrouw een sociale advocaat en verdedigde enkele Ethiopische asielzoekers in hun pogingen een verblijfsvergunning te bemachtigen. Meestal kregen ze die niet, maar het in hoger beroep gaan duurde zo lang, dat ze vele kostbare jaren van hun leven weggooiden op het Noord-Duitse platteland. Ik had een intensief contact met die asielzoekers en wilde alles weten over hun verzetsstrijd, maar ik ben er in die periode nooit één tegen gekomen die ook maar één opstandig pamflet geschreven had, of kon schrijven. Laat staan de wapens opnemen tegen een hele of vermeende dictator. Gelukszoekers. Of mag ik dat niet zeggen?

De Egyptische Asylant bleek goed Engels te kunnen spreken en vertelde mij in die korte rit naar ons dorp waar hij vandaan kwam, Egypte dus, waarom hij was gevlucht en wat zijn geloof was. Het bleek een Egyptische moslimbroeder te zijn. En of ik misschien een kopje thee lustte? Nou, dat wilde ik wel en toen bleek dat die man dus gewoon 100 meter van ons huis verwijderd op een bovenkamertje gehuisvest was. Nooit eerder gezien. Dus ik theedrinken met de Egyptische moslimbroeder.

Afgezien van de vriendelijkheid en goede verstaanbaarheid schrok ik toch een beetje van de opvattingen van de man. Hij was voor de doodstraf en hij was er van overtuigd dat de Duitsers uiteindelijk de islam als religie zouden aannemen. Ook al was ik toen nog gewoon links en vol optimistische positieve energie, vond ik dat toch wel wat te ver gaan. Maar ja, zo ver was het nog lang niet. Voorlopig was hij een asielzoeker en had ik een verblijfsvergunning.

Dit speelde zich allemaal 11 jaar vóór 11 september af, dus een directe dreiging ging er niet van de Egyptische moslimbroeder uit, maar later dacht ik er wel eens over na. Het is toch vreemd. Amerika houdt daar in Egypte een dictatuur in stand en die moslimbroeders komen als vluchteling hierheen en gaan op hun beurt weer een bedreiging voor de Westerse democratie vormen. Laat ze maar lekker daar blijven. Daarom hoop ik ook van harte dat er nu eindelijk eens in Egypte vrije verkiezingen gehouden worden, zodat dit soort mensen, hoe lekker ze ook kunnen theedrinken, weer terug kunnen naar hun eigen land.

Minden, het Zwolle van Duitsland

Twee dagen hebben we er over gedaan deze plaats in Ost-Westfalen te bereiken. Dinsdag sneeuwde het nog in Duitsland en waren de straten spekglad. De rest van de dag op bed gelegen. Frustratie. Woensdag ochtend om 9.15 gingen we dan eindelijk op weg. De Prius heeft geen winterbanden. Dus met de Toyota Corolla Diesel. Gelukkig heb ik die nog niet weggedaan. Dat is namelijk een auto waar je als het nodig is, saladeolie van de Aldi in kan gooien, lekker goedkoop en dan rijdt die nog. Maar dan ruikt je auto wel naar snackbar.

Bij de Raststätte bij Bielefeld kost het toiletbezoek tegenwoordig 70 ct, maar je krijgt een waardebon van 50 ct retour.  Voor de 8 bonnetjes die we in de loop der tijd verzameld hadden,  kocht ik een Der Spiegel en een Die Zeit. Om weer even bij te lezen waar de Duitser zich mee bezig houdt. “Wie is er sterker? De Islam of het Christendom?” Is de titel van de Spiegel deze week. “Ga je nu eens niet de gehele tijd zitten internetten? Vraagt mijn zoon. Ik weet niet of  dat verslavingstechnisch mogelijk is.

Na vier uur rijden aankomst in Minden Westfalen. Het Zwolle van Duitsland. Ik kan jullie niets bijzonders over de plaats vertellen, behalve dat mijn beide kinderen er geboren zijn. En daar ben ik Minden dankbaar voor. Parkeren tegenover de rechtbank. Advocaat Stock heeft zijn kanselarij inmiddels opgeheven. Vreemd genoeg of misschien ook wel logisch, bevind het Mindener Rotlichtmilieu zich direct tegenover de rechtbank. Ongure types op straat. Doorrijden naar Kaufhaus Hagemeier. Vier hoog parkeren. Het warenhuis in.

Iedere keer als ik in Minden ben, overvalt mij een gelukzalig Heimatgevoel en direct daarna kom ik in een Kaufrausch die wel honderden Euri kan kosten. In Eindhoven koop ik hooguit als het moet een maatpak bij de Society shop. Maar de echte inkopen doen we in Minden. Daar wordt je nog niet belazerd. Daar zeggen ze nog U tegen mij. Truien voor de kinderen. Mijn jongste zoon wil een roze trui. “Is dat wel gunstig voor jouw Streetcredibility?” wil ik van hem weten. “Roze is het nieuwe zwart” beweert hij bij hoog en bij laag. Oversteken naar de antroposofische winkel met de houten dieren en de kerststal. Twee geiten gekocht, uit solidariteit met de Q-koorts slachtoffers.

Na gedane zaken wordt betaald bij de parkeerhuisautomaat. Één Euro. Kom daar in Amsterdam eens om! Daar had ik wel 12 euro moeten betalen! Verder rijden.  De Melitta-fabriek staat er onbewogen bij. We staan in gedachten even stil bij buurman Fred, die door zijn vrouw liefkozend “Mein Göttergatte” (mijn goddelijke echtgenoot) genoemd werd. En die zich Marketing-manager Verpackungsfolien mocht noemen. Nu hebben hij en zijn vrouw een ganzenboerderij in de buurt van Petershagen. Waarvan acte.

Weer thuis. Gelukkig heb ik een draadloze verbinding met het internet, doordat een buurman zijn security poort heeft open laten staan. Ik hou jullie op de hoogte.

Biologische Melk

Afbeeldingsresultaat voor biologische melkJullie weten natuurlijk nog wel, dat ik mijn boodschappen het liefste bij ALDI en LIDL doe. In Duitsland geleerd. Je hebt minder merken, dus minder keuze en altijd de laagste prijs. Maar er zijn veel meer voordelen. De clientele bestaat voor 70 % uit mensen behorende bij een etnische minderheid. Over deze mensen wordt veel geklaagd de laatste tijd, maar dat is qua winkelgedrag volkomen ten onrechte.

Ze gaan niet tegen je praten. Ze dringen niet voor en als ik er even langs moet om in de volgende rij te komen dan hoef ik alleen maar even met mijn wagentje tegen het wagentje naast me te botsen en hij gaat al opzij. Daar doen die etnische mensen geheel niet moeilijk over.
Door de economische crisis dreigt daar verandering in te komen. Steeds meer arbeiders van DAF, ASML en Philips verliezen hun baan en wat gaan die mensen dan als vanzelf doen? Bezuinigen. Met desastreuze gevolgen voor de winkelcultuur mag ik wel zeggen. Vandaag nog komt er zo’n nieuweling binnen en begint vragen aan het personeel te stellen!!  Absoluut taboe!
“Waar staat de biologische melk?” De Antilliaanse man naast me kromp even in en ik ook. Het was een gezamenlijk lichamelijke reactie op deze inbreuk op de ongeschreven regels van de prijsvechters. Bij LIDL is er maar een soort melk en dat is gewone volle melk. Niet zo moeilijk doen.

Loop ik even verder, langs de vrieskisten en dan komt er zo’n frisse Mid-Vijftiger met zo’n keurige Hugo Boss jas naast me staan en zegt: “U heeft ook een lange boodschappenlijst”. Alsof hij een oneerbaar voorstel aan me heeft gedaan! Gauw doorlopen!

Na betalen de deur uit en langs de Roemeense zigeuner met zijn eentonige deuntje. Geen fooi geven! Crisis! Daarna nog even naar de Albert Heijn voor de tappenade en de cordon bleu. Tenslotte heb ik nog steeds een baan en de roebel moet rollen. Zie ik links vanuit mijn ooghoeken die frisse Mid-Vijftiger weer aan komen sjokken. Daar heb ik helemaal geen zin in. Wie weet wat hij straks bij de vrieskast van AH weer tegen me gaat staan te leuteren.

Heb ik eerst maar een kwartier geprobeerd Miss Moneypenny op te bellen, maar ze was niet thuis.

Van het Volk en vóór het Volk

Door Keesjemaduraatje
Dat heeft de Volkskrant mij allemaal aangedaan. Femke zegt het nu ook. Zomaar een lullig bericht plaatsen en het dan zo verpakken dat het een citaat lijkt van een over het paard getilde kraakschrijfster die denkt dat ze nu wat te zeggen heeft, terwijl ze tijdens de Vondelstraatrellen nog gewoon een 10-jarig meisje was, dat in Overijssel, bij vader en moeder op de bank zittende, ons ’s avonds om achtuur op het journaal, op de bariccades zag staan.
Ik ben erg kwaadaardig en wraakzuchtig, dus ik dacht bij mezelf: “Ik zal ze eens in hun portemonnee pakken”. Op zaterdag deze keer geen Volkskrant gekocht maar wel het Gereformeerde Dagblad Trouw, dat zowiezo veel beter is en waar ik zelf tot tweemaal toe en dat mogen jullie best weten, heel erg trots ook nog, een artikel over mijn belevenissen met de, nu zo in de belangstelling staande krakers, heb geschreven.
Wat lees ik in Trouw vanochtend? “Feminisme in de Jaren Tachtig” Ik zeg tegen mijn vrouw, dat is wat voor jou. Jij wilde toch altijd op woensdagavond in het kraakcafé Molli in de Pijp alleen met vrouwen zitten? Mijn vrouw weigert het artikel te lezen, alleen al uit zelfbescherming en zegt tegen me: “We moeten vóóruit kijken” Er is nu zoveel te beleven en te doen. Bijvoorbeeld het huis schoon maken. Tsjaa, dat is nog hetzelfde gebleven. Of je in een kraakpand woont of in een gewoon huis.

Qua bed en omgeving van het bed ben ik nog steeds een kraker. Er liggen stapels kranten, boeken en tijdschriften en tot mijn stomme verbazing ook nog berekeningen van zeekundige geografische posities van de Golf van Riga. Nou ja. Opgeruimd. Ik graaf nog een beetje verder en dan zie een notitie liggen. Wat staat daar nou?

Mattheus 26:52  “Keer uw zwaard weder in zijn plaats; want allen, die het zwaard nemen, zullen door het zwaard vergaan.”

Ik vraag nog aan mijn vrouw: “Zou dat nou toeval zijn, dat juist op dit moment, nu de kraakbeweging zo ter discussie staat, ik deze bijbeltekst vind?”  Nou dat dacht ze niet. Er ligt zoveel troep, daar zit altijd wel iets treffends bij. Dus daar sta je dan, met je goeie gedrag.

Daarna naar de Lidl, hoewel de Eerste Stuurman en overigens, ik weet niet of jullie dat interessant vinden, de schrijver van het eerste kraakhandboek in Duitsland, die dus, gezegd heeft dat alle linkse mensen in Duitsland nu Lidl boycotten, omdat de arbeidsomstandigheden er niet goed zouden zijn. Nou daar merk ik helemaal niets van als ik daar inkoop. Gewoon heel erg gezellig, de Lidl op het Keizer Karelplein in Eindhoven.

We rijden terug. Op de achtergrond zingt Marianne Weber: “Vraag Je Niet Meer Af Waarom” en nu weten we het zeker. Het is ergens goed voor geweest.