communicatie, ICT, media, blog en publicatie

De sprookjes van dries van AgtCategory Archives

Meerdere afleveringen van “De Sprookjes van Dries van Agt”

Bronnen vergiftigen met The Rights Forum

Deel 6 van: De Sprookjes van van Agt

Ja dat was mij wat. Ik schreef een paar kritische blogs over de uitspraken en huilbuien van voormalig premier Dries van Agt en dat werd zomaar overgenomen door een twintigtal Israëlische- en Joodse kranten en websites. Het sprookje van Dries van Agt komt op de volgende opeenvolgende gebeurtenissen neer: Joodse bewoners van de Westelijke Jordaanoever komen van hun heuveltop naar beneden en bedreigen Arabische boer. De “kolonisten” strooien gif over moestuin en olijfbomen. Schapen worden vergiftigd. Meisje wordt ziek van de schapenmelk die ze gedronken heeft en moet naar het ziekenhuis.

Intussen heb ik een aantal emails aan de mensenrechtenorganisaties Yesh Din en B’Tselem geschreven en wacht nog even op antwoord. The Rights Forum houdt zich muisstil. De voormalige directeur Martin Siepermann van The Rights Forum verkondigde op 29 november nog heel stoer tijdens de première van de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen”, in de Balie, dat hij erbij was geweest, toen dit verhaal aan Dries van Agt werd verteld. Ook hij hult zich in stilzwijgen. Waar is het gebeurd? Op welke datum? Hoe gaat het met het meisje? Welk gif werd gebruikt? Is er aangifte gedaan? Het zijn vragen die B’Tselem wel stelt, maar die The Rights Forum helemaal niks kunnen schelen. Dries van Agt vertelt liever een sprookje in de stijl van: “Er was er eens een dorpje. In dat dorpje kwamen hele boze wolven op de deur beuken.”

Molukse treinkaping
Helaas heb ik het verhaal uit handen gegeven, op het moment dat ik de Jewish Telegraph Agency (JTA) de details over het incident gaf. Cnaan Liphshiz  haalt er van alles bij, zoals de Drie van Breda en eerdere uitspraken van Dries van Agt. Andere auteurs komen met de beëindiging van de Molukse treinkaping in 1977 aanzetten. Dat is allemaal erg interessant, maar mij gaat het nog steeds om wat er werkelijk gebeurd is. Intussen ben ik een stuk verder gekomen. Ik weet nu dat er inderdaad een gif incident heeft plaats gevonden. Ik schrijf daar later meer over. Ik wacht nog op antwoord op mijn vragen van mensen die erbij waren. Nu wil ik eerst beschrijven of Dries van Agt en The Rights Forum vaker dit soort sprookjes hebben verteld.

Martin Siepermann in 2015 (bron: Facebook)

Gif
Wie de zoekbegrippen “gif” of “vergiftiging”, dan wel de Engelse equivalenten “poison”, “toxin” of “toxic” op de diverse pro-Palestijnse websites en media loslaat, vindt niks bij het Palestina Komitee. Ook BDS Nederland schrijft niks over gif. Electronic Intifada schrijft wel over gif-incidenten, maar doet dat goed gedocumenteerd en controleerbaar. De uiterst radicale website “Stopdebezetting.org” van Gretta Duisenberg is inmiddels ter ziele, nu de oprichtster in een verpleegtehuis te Frankrijk verblijft. Bij de Rights Forum vinden we wel iets over gif en weer in de vorm van sprookje, zonder plaatsaanduiding of ander bewijs.

Erik Ader
Uitgerekend op 4 mei 2017 laat The Rights Forum een man aan het woord die het nodig vindt de nagedachtenis van zijn in WOII gefusilleerde vader door het slijk te halen. Dominee Bastiaan Ader wist tijdens de Tweede Wereldoorlog twee-tot driehonderd Joodse landgenoten te redden. In 1944 werd hij verraden en door de nazi’s vermoord. In Israël is ter ere van Ds. Bastiaan Ader, bij de kibboets Netiv Halamed, zo’n dertig kilometer ten zuidwesten van Jeruzalem, een herinneringsbos aangelegd. De zoon, Erik Ader, zet bij The Rights Forum even kanttekeningen bij dit verhaal en komt daarbij met de volgende uitspraak:

Mensen worden hun middelen van bestaan ontnomen, hun boomgaarden worden in brand gestoken, hun land wordt onteigend, hun bronnen worden vergiftigd. Ze krijgen zo de keus tussen vertrekken of in loondienst voor de bezetter gaan werken. Zo gaat het er toe in koloniën.” Even verder in de tekst op The Rights Forum schrijft Erik Ader nog:“…herders te beletten hun vee op hun eigen land te laten grazen, vernieling van landbouwmachines, bedrijfsgebouwtjes, brandstichting, vergiftiging van bronnen en vee.”

Erik Ader tijdens het planten van olijfbomen (bron: Youtube)

Ook deze keer weer, zonder bronvermelding en gedetailleerde feiten. Ook de redactie van The Rights Forum vindt het niet nodig deze zin even te schrappen. Bronnen vergiftigen. Die beschuldiging werd in de veertiende eeuw, tijdens de pestepidemie al tegen Joden geuit. Deze beschuldigingen over vergiftiging van bronnen, werden meestal gevolgd door pogroms, waar honderden Joden omkwamen. The Rights Forum herhaalt deze beschuldigingen nu gewoon weer, zonder enige bronvermelding of duidelijke plaatsaanduiding. Sprookjes voor de zieke geest.

Erik Ader mag dan diplomaat in Beiroet zijn geweest, dat wil nog niet zeggen dat hij het juist morele kompas, om over het Israëlisch-Palestijnse conflict te kunnen schrijven, bezit. Dat blijkt bijvoorbeeld uit dit citaat, dat ik van de website van de jongerenorganisatie van de Christen-Unie heb geplukt: “Als Israël tijdens de Ramadan de op twee na heiligste plaats van de Islam betreedt en stungranaten gooit, kan Hamas dat met droge ogen aanzien?”. Een opmerking waarbij oorzaak en gevolg worden omgedraaid en bovendien een islamitische leugen van Hamas verder wordt verteld. Hij is bij The Rights Forum op het juiste adres.

Het lijkt wel een patroon bij The Rights Forum, dat kinderen van heldhaftige vaders en moeders nog even naar voren worden gehaald om over het graf te pissen. Een zwaktebod.


Andere verhalen over “De sprookjes van Dries van Agt”:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies
Deel 4: Andere mythes over gif
Deel 5: The International Story Line



The international story line

Deel 5 van: De sprookjes van Dries van Agt

Tijdens de première van de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen”, van Frans Bromet, op 29 november 2021, werd al heftig over de bijdrage van oud-premier Dries van Agt aan de documentaire gediscussieerd. Huilend had hij aan Frans Bromet verteld, dat er kolonisten van de heuvel naar beneden gekomen waren. Ze hadden gif op olijfbomen en akkers gestrooid. De schapen waren ziek geworden en een meisje had melk van de vergiftigde schapen gedronken. Ze lag in het ziekenhuis en de ouders wisten niet of ze nog leefde. Een zeer indrukwekkend verhaal, vooral omdat ik tijdens het kijken naar de beelden al wist, dat er iets niet klopte.

We zijn nu drie maanden verder. The Rights Forum, de stichting van Dries van Agt, liet bij monde van Jaap Hamburger weten, dat hij geen documentatie van het voorval had en dat hij dat ook niet aan mij zou geven, als hij het zou vinden. Intussen hebben de pro-Palestina supporters nagelaten toch eens grondig in de vele databases en archieven te zoeken, ten einde een passend verhaal te presenteren. Er gebeuren zulke vreselijke dingen in Israël, met moorden over en weer, dat het verhaal ook nog waar zou kunnen wezen. De pro-Pal-adepten vinden dat je over “kolonisten”, dat zijn Joden die op de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria zeggen ze zelf) wonen, van alles mag beweren. Je mag zomaar zeggen dat ze een klein meisje vergiftigen, zonder ook maar een greintje documentatie te overleggen.

De Jewis Telegraph Agency (JTA) nam middels correspondent Cnaan Liphshiz contact met mij op en ik heb alle informatie, inclusief de antwoorden van Dror Sadot van B’Tselem en het transcript van het interview met Dries van Agt, aan JTA overhandigd. Ik wist dat er een risico was, dat ik het verhaal dan kwijt zou zijn, maar ik wilde het verhaal over Dries van Agt graag verder verspreiden en hecht niet zóveel waarde aan mij ego, om het helemaal voor mijzelf te houden. Vreemd genoeg, was The Rights Forum nu wel opeens bereid te antwoorden aan JTA.

Het verhaal verschijnt nu op een tiental Joodse kranten en websites, inclusief Jerusalem Post, vaak ook nog met mijn naam erbij. Een succesje. De draai die Cnaan aan het verhaal geeft, is het verwijt dat Dries van Agt een antisemitisch bloed sprookje verder vertelt. Dit is het verhaal in het Engels dat hij schreef:

(JTA) — A former prime minister of the Netherlands, Dries van Agt, said in an interview for a recently aired documentary that Israeli settlers poisoned their Palestinian neighbors in 2015, drawing criticism from Dutch Jews who say he is perpetuating a centuries-old antisemitic blood libel.
B’Tselem, the leading Israeli organization devoted to documenting alleged human rights violations, said it is not aware of the incident described by van Agt.

“The colonizers who conquered the hill a week or two earlier came each night to pound on their door at night, to achieve maximum intimidation, to tell them to go away and they refused,” Van Agt said in the interview for a documentary on antisemitism that was aired in November by the KRO-NCRV broadcaster. “And then one morning something terrible happened: The olive grove and the vegetable garden below — the colonizers always take to top hills – were strewn with poison. And a three-year-old child became very ill. The only explanation was that she drank the milk of a poisoned goat. She was poisoned.”
Van Agt, 90, then began crying and apologized for his emotional state. The incident occurred in 2015 near Nablus, he said.

His interviewer, Frans Bromet, asserted: “These things, they’re not unusual.” Van Agt replies: “Oh, no. That’s what the wonderful people from the peace organization say. This happens all the time in the occupied territory.”

B’Tselem spokesperson Dror Sadot told the Jewish Telegraphic Agency his group is aware of one case of alleged poisoning by settlers in 2005, resulting in no human casualties.

CIDI, the Netherlands’ main watchdog on antisemitism, accused van Agt, who served as prime minister from 1977 to 1982, of spreading a blood libel. Chairman Ronnie Eisenmann criticized KRO-NCRV for airing the documentary “without checking the basic accuracy” of van Agt’s claims.

Kees Broer, an author who has written extensively about anti-Israel sentiment in the Netherlands, wrote on his website that van Agt is helping to spread a common conspiracy theory.

Van Agt has fought accusations of antisemitism since the 1970s, saying they have been the result of his support for Palestinians. In 2008, he compared Israel to Nazi Germany and spoke at a rally in Rotterdam that featured a televised address by a leader of Hamas, the Palestinian militant group considered a terrorist organization by the United States, Israel and others.

Van Agt has also said that the Jews “should have been given a piece of land” in Germany instead of Israel. In 2017, he praised the Dutch Labour party for being “good for the Palestinians despite the strong Jewish lobby” in its ranks, according to the Central Jewish Board of the Netherlands, or CJO. And as justice minister in the 1970s, he cited his “Aryan” roots in explaining his plan to pardon four Nazi war criminals due to health reasons.
Van Agt said this to a journalist in explaining that his predecessor, who was Jewish, allegedly had also supported giving the pardon but failed to realize it. Van Agt had a slim chance of succeeding where his predecessor, Carel Polak, had failed because he’s “only an Aryan,” he told the journalist. The criminals were not released during van Agt’s term.
The CJO called van Agt an antisemite publicly for the first time in 2017.
KRO-NCRV did not respond to a request for comment sent to their spokesperson.

The Rights Forum, a pro-Palestinian organization founded by van Agt, said it forwarded JTA’s request for comment to van Agt. He did not reply in time for the publication of this article.

Ook al is het sprookje van Dries van Agt nu in de sfeer van “antisemitisch bloedsprookje” getrokken en zijn alle wandaden en uitspraken van Dries van Agt er weer bijgehaald, ik zelf was nog steeds op zoek naar de werkelijke achtergrond van het verhaal. Ik hou het nog steeds voor mogelijk, dat Dries van Agt door een mensenrechtenorganisatie (Yesh Din of B’Tselem) ergens heen is gebracht en dat een Arabische boer hem dit verhaal heeft verteld.

In Israël en zeker op de Westelijke Jordaanoever wordt elk incident uit den treure opgeschreven en uitgemolken. Daarom zou het een wonder zijn als dit ernstige gif-incident niet ergens zou zijn opgeschreven. Ik heb ook nooit gezegd, of geschreven, dat er geen gif-incidenten plaats vinden. Het geval met dode schapen door gif in 2005, is zeer uitgebreid beschreven en er is aangifte van gedaan. Dit vond echter in de buurt van Hebron plaats en kan niet de bron zijn. Dries van Agt sprak duidelijk over Nablus en een ziekenhuis in Bethlehem.

Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies
Deel 4: Andere mythes over gif

Andere mythes over gif

Deel 4 van: De sprookjes van Dries van Agt

In de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet, vertelt oud-premier Dries van Agt een “verhaaltje” over een meisje, dat vergiftigde melk drinkt en in het ziekenhuis beland. We hebben nog geen gedocumenteerde informatie over het gif-incident in 2015 kunnen vinden. Op Twitter worden, naar aanleiding van mijn berichtgeving, tientallen gevallen van vergiftiging doorgegeven. Is allemaal waar en die had ik ook al gezien. B’Tselem heeft met name in 2005 enkele goed gedocumenteerde gevallen van vergiftiging van schapen gemeld. De naam van het dorp en de boer, datum en tijdstip op de dag worden keurig netjes vermeld. Bij het sprookje van van Agt wordt geen enkele informatie vermeld en dat is verdacht. Bovendien verandert het verhaal in de loop der jaren. Mijn onderzoeksvraag breidt zich nu een beetje uit en ik vraag mij af: Is het vaker gebeurd dat Israëli’s van het gebruik van gif worden beschuldigd?

Massahysterie door angst voor vergiftiging
Op 3 april 1983 meldt het NRC dat er op de Westelijke Jordaanoever 300 Palestijnse meisjes met vergiftigingsverschijnselen in ziekenhuizen in Tulkarem, Nablus, Bethlehem en Hebron zijn opgenomen. Als de Verenigde Naties, na een besloten zitting van de Veiligheidsraad, besluit om een onderzoek in te stellen, is het aantal vergiftigingen opgelopen tot meer dan duizend. In Hebron worden twee Arabieren gearresteerd, die de bevolking hebben gewaarschuwd voor vergiftigd drinkwater. Onafhankelijk onderzoek wijst uit, dat er geen enkel bewijs voor vergiftiging met organische stoffen is. Het NRC besluit het artikel met de stelling, dat “De “vergiftigingsepidemie” de anti-Israelische emoties in bezet gebied tot een kookpunt heeft gebracht.”

De Telegraaf schrijft op 28 maart 1983, dat de eerste verschijnselen zich op een school in Jenin voordeden. Arabische meisjes klaagden over flauwvallen, hevige buikpijn, tranende ogen, hoofdpijn, duizelingen en ijskoude voetzolen en handpalmen. De klachten worden in eerste instantie niet serieus genomen. “Gevreesd wordt dat één en ander te maken heeft met de „dag van de aarde”, een der nationale Arabische protestdagen, die aanstaande woensdag gememoreerd wordt en verder de strijd om de macht op de Westelijke Jordaanoever tussen ondermeer de PLO, de dorpsliga’s en andere meer of minder extremistische elementen.”

Het ‘gifgas’ van Suha Aarafat
In 1999 uit Suha, de vrouw van Yasser Arafat, een opzienbarende beschuldiging, als ze beweert dat Israël voor het toenemend aantal gevallen van kanker onder Palestijnse vrouwen en kinderen verantwoordelijk is. De echtgenote van de Palestijnse leider zei in Ramallah dat de Israelische bezettingstroepen de afgelopen jaren stelselmatig gifgassen hebben gebruikt als gevolg waarvan het aantal Palestijnen dat kanker heeft gekregen aanzienlijk is toegenomen. Ook stelde Suha Arafat Israel verantwoordelijk voor de verontreiniging van tachtig procent van het Palestijnse water. De Palestijnse minister van Gezondheidszaken, Riad Za’anoen, borduurde even later op het door Suha Arafat aangekaarte thema verder en zei dat het gebruik van giftige gassen door de Israëli’s tot veel miskramen heeft geleid. (NRC, 12 November 1999)

Voorzitter Ahmed Qurei van het Palestijnse parlement, relativeerde de betekenis van Suha’s opmerkingen door te zeggen dat zij, ondanks haar huwelijk met Yasser Arafat, geen deel uitmaakt van het Palestijnse zelfbestuur. De Palestijnse minister Ziad Abu Ziad zei dat Israel niet met opzet ziekten onder de Palestijnen heeft willen veroorzaken.


De polonium-mythe na de dood van Yasser Arafat
Na de dood van de Palestijnse leider Yasser Arafat in 2004, geloofden veel Arabische inwoners van de Westelijke Jordaanoever, dat hij vergiftigd zou zijn. Eind november 2012 wordt het lichaam van Yasser Arafat in Ramallah opgegraven om een mogelijke vergiftiging met polonium te onderzoeken. Een team van deskundigen uit Zwitserland, Frankrijk en Rusland neemt monsters van het lichaam. Hoewel de radioactieve stof polonium niet eenduidig werd aangetoond, gaan de geruchten over het vermoorden van de Palestijnse leider door Israël nog verder.

Kees Broer bij het lege graf van Yasser Arafat (januari 2013)

Het gifsprookje van Mahmoud Abbas
In juni 2016, slechts een jaar na het vermeende gif-incident van Dries van Agt beweert de Palestijnse president Maghmoud Abbas, in een toespraak in het Europese Parlement: “Slechts een week geleden kondigde een aantal rabbijnen in Israël aan, in een heel duidelijke aankondiging, dat zij van hun regering eisen om het water van de Palestijnen te vergiftigen om hen te doden. Is dat geen duidelijke ophitsing tot massamoord op het Palestijnse volk?” (1) Enkele dagen later komt de Palestijnse president enigszins op zijn bewering terug door te stellen, dat hij niet de bedoeling heeft gehad het Joodse volk te kwetsen.

Conclusie
Complottheorieën over gif komen in de Palestijnse samenleving veel voor. Daarom is het van belang dat elk incident nauwkeurig gedocumenteerd wordt. Ik ben deze serie dan ook begonnen met een open brief aan de bestuursleden van The Rights Forum, waarin ik om documentatie vraag. Alleen Jaap Hamburger heeft intussen gereageerd en geeft aan dat deze documentatie niet aanwezig is.

De mensenrechtenorganisaties B’Tselem en Yesh Din doen dat wel. Naam, plaats, aangifte, soort gif en de gevolgen worden door hen vastgelegd, zodat er geen verkeerde berichten en sprookjes de wereld in geholpen worden.

Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem
Deel 3: Eén mythe, drie versies

Noten:
1) Persbericht van Likoed Nederland, 26 juni 2016. New York Times 23 juni 2016.






Eén mythe, drie versies

deel 3 van: De sprookjes van Dries van Agt

We zijn nog steeds op zoek naar de waarheid over een Arabisch meisje dat vergiftigde melk heeft gedronken en in het ziekenhuis in Bethlehem ligt. De ouders weten niet of het kind nog leeft. Voormalig premier Dries van Agt hoorde dit verhaal in 2015. In deel 1 schreef ik een open brief aan The Rights Forum met een verzoek om informatie. In deel twee gaf de woordvoerder van de mensenrechtenorganisatie B’Tselem te kennen, dat een gif-incident in 2005 nog het meest op dit verhaal lijkt, maar dat het verhaal over een vergiftigd meisje onbekend is.

Dries van Agt, de oprichter van The Rights Forum, heeft het verhaal over het vergiftigde meisje drie maal verteld. In dit deel van de “Sprookjes van Dries van Agt” onderzoek ik hoe de versies van dit verhaal van elkaar afwijken.

In 2015 maakt Dries van Agt zijn afscheidsreis en bezocht bij deze gelegenheid de Westelijke Jordaanoever. Na terugkomst verscheen op de website van The Rightsforum een fotoreportage van deze reis. In die reportage werd met geen woord gerept over het ernstige gif-incident. De fotoreportage is niet meer terug te vinden op de huidige website van The Rights Forum. Alleen op archive.org is nog een archief van de website te vinden.

The Rights Forum is een organisatie die “respect voor het internationaal recht” als uitgangspunt heeft. Juristen en politici hebben in de Raad van Advies van de stichting zitting genomen. Het ontbreken van een zorgvuldige documentatie over het gif-incident, waarvan het Arabische meisje slachtoffer zou zijn geworden, is al verbazingwekkend. Dat de website van The Rights Forum na de reis van Dries van Agt in 2015 ook nog eens met geen woord rept over het voorval, is uiterst merkwaardig.

The Rights Forum wekt daarmee de indruk, dat het helemaal niet om internationaal recht of over juridische verslaglegging gaat, maar dat propaganda tegen Israël het hoofddoel is. De eerste versie van het verhaal over het gif-incident in 2015 is dus een grote leegte, een hiaat in de verslaglegging. Als The Rights Forum nou eens een goed propaganda-verhaal tegen Israël had willen opschrijven, dan zou het zorgvuldige documenteren van het “meisje-wordt-ziek door-gif”-verhaal een prachtige gelegenheid zijn geweest. Dries van Agt wekt de indruk dat hij het verhaal in 2015 nog niet zo belangrijk vond.

Het Belang van Limburg (1 december 2018)

“Ik blijf maar roepen omdat niemand anders het doet”, dat is de kop boven het artikel met het interview met Dries van Agt over zijn betrokkenheid bij de Palestijnse strijd. Hij is tijdens dit interview 87 jaar oud. Het heeft even geduurd, maar drie jaar na het vermeende gif-incident spreekt Dries van Agt dan toch voluit over het vergiftigde Arabische meisje:

“Bij mijn laatste bezoek aan Palestina in 2015 brachten mijn Israëlische begeleiders mij tot bij een piepklein boerderijtje op een heuvelhelling waar een Palestijnse boer een grasveldje en een moestuintje had, wat schapen en enkele olijfbomen en vijgenstruiken. In dat boerderijtje woonden drie generaties: een bang en hulpeloos omaatje, haar zoon die zichtbaar woedend was, en een meisje van een jaar of drie. Enkele weken eerder waren er joodse kolonisten verschenen op de heuveltop die daar de Israëlische vlag geplant hadden. Dagen later wordt er midden in de nacht op de deur van het hutje gebonkt. De boer doet open en daar staan de kolonisten, die hem zeggen dat de hele heuvel nu van hen is dat en dat hij moet oplazeren. Elke nacht komen ze terug. En op een ochtend blijkt de hele heuvelhelling bestrooid te zijn met gif. De olijven, de vijgen, de moestuin, alles was kapot. En toen bleek ook dat dezelfde ochtend het andere kleinkind, ook een klein meisje, met spoed naar het ziekenhuis gebracht was omdat ze gedronken had van de melk van een schaap dat ook vergiftigd bleek. Toen ben ik zo boos geworden! En mijn Israëlische begeleiders vertelden mij dat dit voortdurend gebeurde.”

Dit verhaal verschilt in details van het verhaal dat Dries van Agt in de documentaire van Frans Bromet , “Alsof ik Palestina heb gestolen” vertelde. In deze versie van het verhaal is het meisje, dat hij op de boerderij ziet, drie jaar oud en de leeftijd van het vergiftigde meisje wordt niet genoemd. Het incident is enkele weken voor het bezoek van van Agt gebeurd. Intussen zouden de ouders genoeg gelegenheid hebben gehad om erachter te komen, hoe het met hun dochter gaat en of ze het gaat overleven. In het verhaal van 2018 worden nog twee andere spelers opgevoerd: een bang en hulpeloos omaatje en de boze vader. Ook in deze versie van het sprookje is een plaats- dan wel tijdsaanduiding weggelaten. Ook de naam van de familie en het meisje ontbreekt.

Fondsenwerving (2021)
Het verhaal van het vergiftigde Arabische meisje wordt steeds vreemder. Tijdens de première van de film “Alsof ik Palestina heb gestolen” gaf Frans Bromet toe, dat hij wel had geprobeerd de documentatie van het gif-incident te vinden, maar dat hij niets gevonden had. In het publiek ontstond onrust en enkele bezoekers twijfelden aan het verhaal. Een man van middelbare leeftijd, baarddragend en er goed uitziend, vertelde, dat hij bij The Rights Forum hoorde en destijds het verhaal ook gehoord had.

Ondanks de twijfel en toegegeven dat Dries van Agt en zijn begeleiders het gif-verhaal slechts uit de mond van anderen hebben gehoord, gebruikt The Rights Forum dit verhaal op 30 november 2021 in een fondsenwerving per email:

De slordigheid van The Rights Forum en Dries van Agt begint gewoon pijn aan je ogen te doen. Je zou toch op zijn minst mogen verwachten, dat een organisatie met zulke grote pretenties als “internationaal recht” en met juristen in het bestuur en de raad van advies, tenminste het verhaal aanpassen aan de documentaire, die op dat moment slechts een maand geleden was uitgezonden. Deze versie van het sprookje van Dries van Agt verschilt weer op enkele punten van het verhaal in de documentaire. In dit verhaal uit de fondsenwerving is de “aanval van kolonisten” enkele dagen eerder gebeurd. Het kleine meisje ligt dan dus al enkele dagen in het ziekenhuis. In de eerste versie weten de ouders niet wat de toestand van het meisje, op dat moment is en of het kind nog leeft. In deze laatste versie, van november 2021, leeft het kind nog wel, maar weten ze nog niet óf het kind gaat overleven. Plotseling is er sprake van een kleinkind, terwijl het in de eerdere versies nog om een dochter gaat. In deze versie weten de ouders of grootouders niet of de melk van een schaap of van een geit is. In 2018 is de melk nog van een schaap afkomstig.

Het maakt allemaal niks uit: de melk komt van een schaap of van een geit. Het meisje is vijf jaar oud, of drie. De aanval is gisteren gebeurd, of enkele weken geleden of enkele dagen geleden. Het meisje leeft nog of ze weten het niet of ze weten niet of het gaat overlijden. In dat opzicht lijkt dit sprookje in de verschillende versie nog het meest op Hans en Grietje of Sneeuwwitje. Over “kolonisten” mag je gewoon van alles vertellen, zonder op details te letten of te onderzoeken of het verhaal wel waar is.

In de perioden waarin dit verhaal speelt werkte The Rights Forum met twee mensenrechtorganisaties samen. B’Tselem heeft al bij monde van Dror Sadot laten weten, dat er bij deze organisatie geen gif-incident zoals beschreven bekend is. De andere organisatie Yesh Din, houdt een uitgebreide database met incidenten bij, die ik helemaal onderzocht heb. Ook daar is niet te vinden. Ik heb Yesh Din, via website, Twitter en Facebook, om een officieel statement gevraagd, maar geen antwoord gekregen.

Jaap Hamburger, bestuurslid bij The Rights Forum, doet per email aan mij een opvallende uitspraak. Hij stelt dat er geen documentatie van het gif-incident aanwezig is en als hij die documentatie had, hij die ook niet aan mij zou geven, “aangezien het er toch duidelijk de schijn van heeft dat je minder gedreven wordt door waarheidsliefde als wel door de behoefte twijfel te zaaien omtrent de betrouwbaarheid van hetgeen de heer Van Agt heeft verteld, zo niet omtrent zijn persoon.

Mijn voorlopige conclusie: “..dat Dries van Agt een verhaal hoort en dat er vervolgens geen documentatie over het voorval beschikbaar is. The Rights Forum gebruikt het verhaal ondanks de twijfel, toch voor fondswerving.” Jaap Hamburger antwoordt daarop: “Volgens mij is het leven vol van verhalen die wij elkaar vertellen, die wij van anderen hebben gehoord, die het op hun beurt van anderen hebben gehoord enz. En daarbij hebben we niet de behoefte, noch zijn we steeds in staat om die verhalen bij de bron te checken. Niets bijzonders toch? Het enige criterium is dat we duidelijk maken dat wij het zelf ook van anderen hebben gehoord. Het Kerstverhaal lijkt mij een passend voorbeeld.”

Het is nog steeds mogelijk, dat de organisatie Yesh Din met een documentatie over dit voorval op de proppen komt. De suggestie, dat ik bij voorbaat het verhaal in twijfel wil trekken, werp ik verre van mij. Ik heb juist gezocht naar de documentatie over het voorval en niks gevonden. Daarna moet ik van een bestuurslid van The Rights Forum horen, dat er ook niet echt naar documentatie gezocht is. De drie versies van hetzelfde verhaal verschillen zodanig en zijn zo slordig verteld, dat we eerder over een sprookje dan over een juridisch steekhoudende zaak kunnen spreken.




Vorige afleveringen van De Sprookjes van van Agt:
Deel 1: Open brief aan The Rights Forum
Deel 2: Het antwoord van B’Tselem

Het antwoord van B’Tselem

Deel 2 van: De sprookjes van Dries van Agt

We zijn nog steeds op zoek naar de documentatie over het gifincident, zoals genoemd in de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet. Oud-premier Dries van Agt vertelt in dat programma een “verhaaltje” over zijn bezoek aan Israël in 2015. Een meisje wordt heel erg ziek door het drinken van melk van een door kolonisten vergiftigd schaap. Een ernstig incident, dat zeker ergens grondig gedocumenteerd zou moeten zijn. Ik vraag het aan
“The Israeli Information Center for Human Rights in the Occupied Territories”, B’Tselem.

Sent: Saturday, December 11, 2021 4:49 PM
To: Mail Mail@btselem.org
Subject: investigation 2015 poisoning sheep

Dear Sir / Madam,
I am working on an article for the Dutch press about former prime minister Dries van Agt and his work for the human rights of inhabitants of Israel and the occupied territories.
I would like to ask for more information about an incident in 2015 or earlier.
In 2015, former prime minister Dries van Agt was making his goodbye travel to the Palestinian territories. He would leave his own foundation The Rights Forum, for reason of pensioning.

During his travel, he visited a small Arab village , together with an Israel peace-, or human rights- organisation. A farmer told the story, that settler had poisoned the grass land and trees. The goats and sheeps had been eating the poison and were ill. The daughter of the farmer drank the milk of the goats or sheep and was in hospital, caused by poisoning.

My questions:
-Is this incident documented by Btselem?
-Is the girl still alive?
-What is the date that this happened?
-What was the name of the farmer?
-What is the name of the village?
-Are samples taken from the poison?
-Is this incident investigated by Israeli authorities?

I know that this is a long list of questions and I hope you can still assist me to clarify this part of missing information.

Thanks in advance
regards
Kees Broer

Background:
I have written two books about the conflict, in Dutch.
This information is for an article, to be written.

De organisatie B’Tselem heeft in de loop van de afgelopen jaren diverse gewelddadige incidenten op de Westelijke Jordaanoever gedocumenteerd. Steeds wordt precies opgeschreven waar, in welk dorp, het incident heeft plaats gevonden, wie er bij betrokken is, of er aangifte is gedaan en wat de consequenties van het voorval zijn. In de database van de organisatie kan je een drietal gif-incidenten onderzoeken en dat hebben we natuurlijk al lang gedaan. Het laatste grote gif-incident, met de omvang van het “Dries-van-Agt-schandaal”, stamt van 2005, dat is tien jaar voordat Dries van Agt op bezoek was. We zijn benieuwd naar de reactie van de organisatie B’Tselem.

B’Tselem reageert onmiddellijk als volgt:

Dear Kees,
I’m CCing my colleague Dror Sadot, B’Tselem’s media spokesperson.

I don’t remember such a story, but we can check our archive. However, please note that this is quite an old story, and in 2015. B’Tselem didn’t document all incidents of settler violence, as we do today.

Puur juridisch gezien klopt de redenering van The Rights Forum en B’Tselem niet helemaal, want niemand heeft gezien dat “settlers” ergens gif hebben neergelegd. Je kan er dus niet zomaar vanuit gaan dat ” settlers” of wel kolonisten, dit gif hebben neergelegd. Maar het is wel netjes en accuraat van de organisatie om even antwoord te geven. Daar kunnen de Nederlandse organisatie The Rights Forum en DocP een voorbeeld aan nemen.

Dror Sadot is de woordvoerder van de organisatie B’Tselem en werd in november van dit jaar geciteerd op Aljazeera, toen hij memoreerde dat er in de afgelopen twee jaar 450 gewelddadige incidenten tussen “kolonisten” en Arabische boeren hebben plaats gevonden, allemaal netjes en gedetailleerd gedocumenteerd in een rapport. Dit is het antwoord, dat hij mij gaf over het gif-incident van 2015:

Hello Kees,
Nice to meet you.
The only case i found that fits the story you described is this from 2005 – from the village a-Tawaneh in South Hebron Hills. But the case of the girl is not mentioned here. Hope this can help you.
https://www.btselem.org/testimonies/20050324_poisoning_of_flock_by_settlers

Best regards,
Dror

Het verhaal uit 2005, dat Dror noemt, heeft verrassende overeenkomsten met het sprookje van Dries van Agt, maar verschilt op essentiële punten. De locatie van het incident is bij Hebron, terwijl Dries van Agt het over Nablus heeft. Het incident vond tien jaar eerder plaats, dan het bezoek van Dries van Agt. Een ander belangrijk verschil is de documentatie. Er staat precies waar (datum en tijdstip) het gif-incident heeft plaats gevonden en welke boer er aangifte heeft gedaan. De Israëlische politie geeft nog tips over, hoe het vergiftigde schaap behandeld moet worden en helpt bij het opruimen van het gif. Slechts één schaap gaat dood door het gif. Dit gif doodt schapen, geiten en herten, maar geen olijfbomen en moestuinen.

We zijn door het antwoord van Dror Sadot nog niet aan het einde van onze zoektocht naar de sprookjes van Dries van Agt, maar we weten nu wel hoe een incident gedocumenteerd zou moeten worden. We kunnen ook vermoeden, dat als er inderdaad een meisje ernstig ziek zou zijn geworden door “gif van kolonisten”, dat er dan zeker een document over het voorval zou zijn gemaakt.

Ik hoop nog steeds, dat de medewerker van The Rights Forum, die getuige was, zich meldt en opheldering over het voorval verschaft. Daarom heb ik emails aan de bestuursleden Dorien Ball (Theodora Siemons-Ballout), Jaap Doek en Jaap Hamburger geschreven. Bovendien heb ik de juristen uit de raad voor advies van The Rights Forum, Liesbeth Zegveld en Lex Takkenberg, een email gestuurd.

De sprookjes van Dries van Agt

Deel 1
Open brief aan The Rights Forum

Geachte dames en heren van The Rights Forum,

De oprichter van uw stichting, Dries van Agt, heeft weer eens van zich laten horen. Deze keer in de documentaire “Alsof ik Palestina heb gestolen” van Frans Bromet, die op 29 november 2021 op de NPO werd uitgezonden. In die documentaire vertelt Dries van Agt een “verhaaltje” zoals hij het zelf noemt, dat op de volgende dramatische volgorde van gebeurtenissen neerkomt:

-Tijdens het bezoek van Dries van Agt in januari 2015 aan de Westelijke Jordaanoever hoort hij een verhaal.
-Een boomgaard en moestuinen worden ’s nachts vergiftigd.
-Schapen en geiten eten het gif en worden ook vergiftigd.
-Een meisje van drie jaar oud drinkt de melk van dat vergiftigde schaap of die geit.
-Het meisje wordt ziek en ligt in het ziekenhuis in Bethlehem.
-De ouders weten niet of het kind nog leeft.

In uw comité hebben juristen en specialisten in internationaal recht plaats genomen. Dries van Agt is zelf een bekwaam jurist. We gaan er van uit, dat als een jurist zoiets ernstigs beweert, dat de leden van The Rights Forum er alle belang bij hebben dat het verhaal ook waar is en gedocumenteerd wordt. Nu het al zes jaar geleden is, zou toch duidelijk moeten zijn in welk dorp en bij welke familie dit ernstige incident gebeurd is. Welk gif is er gebruikt, dat zowel bomen als planten aantast, tevens de schapen en geiten vergiftigt en in slechts één nacht tijd via de melk een meisje zo ernstig ziek maakt? Leeft het meisje nog? Is het geval gemeld? Wie van de medewerkers van The Rights Forum was erbij toen het verhaal verteld werd? Welke Israëlische vredes- dan wel mensenrecht-organisatie organiseerde het bezoek? Het zijn vragen over vragen.


Uw organisatie heeft in november 2021 dit verhaal nog tijdens een fondsenwerving gebruikt, ook al werd tijdens de première van de documentaire op 21 oktober in de Balie te Amsterdam, door Frans Bromet nog verteld, dat het een onbevestigd verhaal is. Een goed uitziende man met een baardje, in de leeftijd tussen de veertig en vijftig jaar oud, bevestigde tijdens de nabespreking nog, dat hij bij The Rights Forum hoort en het verhaal destijds ook gehoord had. Kan deze medewerker misschien antwoord op de bovenstaande vragen geven?

Op 1 december 2018 heeft Dries van Agt in een interview met Het Belang van Limburg een andere versie van hetzelfde verhaal verteld, waarbij de details op belangrijke punten verschilden.

In de fotoreportage van de reis in 2015 op uw website wordt op geen enkele manier aandacht aan deze ernstige misdaad gegeven. De foto’s laten ook nergens een door gif verwoest landschap zien.

Graag hoor ik van u of u antwoord op de gestelde vragen wilt geven en of er verder documentatie van dit voorval bij uw juristen aanwezig is.

met hartelijke groeten
Kees Broer


Bijlage:
Het transcript van het interview uit de boven genoemde documentaire.

2Doc
NPOstart.nl/2doc/29-11-2021/KN_1727731
minuut: 43:55
29 nov 20:24 – Seizoen 1 Afl. 62 – Alsof ik Palestina heb gestolen
https://www.npostart.nl/2doc/29-11-2021/KN_1727731

Bromet: Mijnheer van Agt, u bent al heel lang een kritisch volger van Israël, hè?
van Agt:  Ja, ik moest wel..
Bromet: en…is er een omslagpunt geweest…ehh …voor u?..Om dat te gaan doen?
van Agt: nou ja, ik denk eigenlijk, dat toen de gruwelijke gevolgen van die doorgaande kolonisatie, volkomen duidelijk werden, dat ik toen mijn, eh.., in mijn opvoeding meegekregen sympathie voor Israël, heb afgelegd..en partij heb gekozen voor de onderdrukten.
Bromet: Bent u op een gegeven moment ook van antisemitisme beschuldigd?
van Agt: Jeetje, jazeker. Ja, ik heb geconstateerd, dat het wapen antisemitisme wordt ingezet, niet alleen tegen mij, maar tegen tal van mensen  voor Israël onaangename opmerkingen of kritiek hebben geleverd.

Ik heb u een verhaal te vertellen, dat zit mij geweldig op mijn ziel, als u daar tijd voor hebt, dat ik u een verhaaltje vertel?

Bromet:  Natuurlijk
van Agt:  Nou…moet je eens luisteren..Ik ben in 2015, geloof ik, was het, ..ben ik teruggetreden als voorzitter van een stichting die ik had opgericht, om recht voor allen in het Midden-Oosten te bewerkstelligen, recht voor allen, dus ook voor Palestijnen.
en..toen ik daarmee ophield, toen boden ze mij een reisje aan, natuurlijk naar Het Gebied, naar een plaatsje, niet ver van Nablus geloof ik. Dat was een klein boerderijtje aan de voet van een heuvel. Daar liep nog een klein meiske rond, een klein kind van vijf jaar. Wij spraken natuurlijk het liefste het eerst over dat kind, een lief meiske, en toen vertelden zij een vreselijk verhaal. We hebben nog een klein kind van drie jaar en dat ligt in het ziekenhuis in Bethlehem, sinds gisterenmorgen. Wat was er gisterenmorgen gebeurd? De kolonisten, die de heuvel een week of twee eerder hadden bezet, kwamen sindsdien, na die bezetting elke dag naar beneden , van de heuvel af, om bij hen op de deur te bonzen, midden in de nacht .

Dat moet je natuurlijk midden in de nacht doen, dat is het meest intimiderend, om ze aan te zeggen, dat ze daar moesten opdonderen. Die boerderij, weg, wegwezen…Toen die man elke nacht geweigerd had, een aantal keren achter mekaar natuurlijk, op een kwade morgen worden ze wakker en ze zien aanstonds dat er iets verschrikkelijks was gebeurd. De boomgaard die ze hadden, de olijfbomen, en de groentetuin, die ze nog hadden beneden op de helling, de kolonisten zaten natuurlijk boven, dat is altijd zo, die was met gif bestrooid, met gif bestrooid.

In de loop van die ochtend werd dat kindje van drie jaar ontzettend ziek . Wat kon de enige verklaring zijn?  Die had melk gedronken die ze hadden gehaald bij een schaap of geit, die daar rondliep op dat veld. Die hadden natuurlijk dat gif naar binnen gekregen, via het gras, het lag ook op het gras. Dat kind had een vergiftiging gekregen via die melk.  Ze wisten niet, die mensen, [huilend] ik kan er zonder ontroering niet [snikkend] kan ik het niet vertellen.
De mensen konden niet zeggen of dat meiske nog leefde, toen wij daar waren.
Ongelooflijk.
Bromet: Ja ja ja ,
van Agt: Excuus voor mijn emotie
Bromet: Zulke dingen, zijn niet uitzonderlijk, 
van Agt: Nee, dat zeiden die lieve jongens  van de vredesorganisatie ook, die mensenrechtenorganisatie zeiden dat ook, dat komt herhaaldelijk voor, dat soort dingen, in het bezette gebied. Dat maken wij voortdurend mee.