Rouand Saadoen geeft aan dat een vrouw van hem zeker ‘mag’ werken. „Het liefst doet ze haar eigen business. Tate geeft aan dat een vrouw het liefst thuiszit, maar hij kan dat natuurlijk omdat hij vele miljoenen op de bank heeft staan. Dat heb ik nog niet. In de toekomst is het wel een doel voor mezelf om financieel onafhankelijk te zijn.” Nadia vraagt daarop hoe hij mannelijkheid nou precies ziet. „Een man moet controle hebben over zijn gezin en weten wat hij zegt.”… Continue reading
Vijftien jaar geleden, in maart 2009, haalde Azeza Morcy van basisschool IBS As-siddieq De Baarsjes II in Amsterdam, 550 punten bij de CITO-toets. Vervolgens mocht ze naast PvdA-leider Wouter Bos zitten, tijdens het PvdA congres. Behalve de boodschap die de PvdA met deze opstelling aan de Nederlandse samenleving wilde uitzenden, viel vooral op, dat Azeza Morcy in een Iraans-achtige niqaab gehuld was. … Continue reading
Een tijd om te doden, en een tijd om te genezen; een tijd om af te breken, en een tijd om te bouwen;
Prediker 3:3… Continue reading
De Youtuber Bender vertelt niet hoe oud hij is en hoe hij heet. In dit blog wordt hij ontmaskerd.… Continue reading
Berber van der Woude is bestuurslid van het anti-Israëlische The Rights Forum. In krantenartikelen geeft zij een eenzijdige mening over het Midden-Oosten.… Continue reading
Floris Wyers van het populaire Youtube-kanaal “Pure Luxe” is regelmatig op bezoek bij het ordinaire online-programma “Roddelpraat” van Jan Roos en Dennis Schouten en probeert daar steevast zijn rustige contenance te bewaren. Floris heeft intussen met zijn kanaal al bijna honderdduizend abonnees en trekt honderdduizenden kijkers met zijn bezoeken aan huizen van rijke mensen, het met een zwaard openen van champagneflessen, het zogenaamde sabreren en het rijden in dure auto’s
Vreemd genoeg profiteren de schandaleuze Roddelpraat-showmasters en de deftige Pure Luxe-snob van elkaar. Telkens als ze bij elkaar in de show op bezoek zijn, stijgend de waarderingen en kijkcijfers van beide digitale shows. De laatste keer lukte deze wederzijdse bevlekking, toen Jan Roos en Floris Wyers een drankzaak in Bergen in rep en roer brachten, zogenaamd om de beste champagne uit te kunnen zoeken.
Regelmatig worden er opmerkingen gemaakt over de vermeend hoogstaande afkomst van Floris Wyers en zijn contacten met de Dreesmann-familie. Jans Roos suggereert dan steevast dat het geld voor de dure auto’s en de champagne dan wel daar vandaan zal komen.
Nader onderzoek in de archieven geeft als uitkomst, dat Floris zijn moeder inderdaad een geboren Dreesmann is. Dat is echter niet de bron van inkomsten voor “Pure Luxe”. De peperdure horloges en de wagens in de bovenklasse, die in het programma getoond worden, zijn geleend bij autodealers en het juweliershuis Schaap en Citroen.
Feestbeest
In het miljonairskatern Quote wordt Floris Wyers in oktober 2016 nog als volgt beschreven: “Wannabee, die zich laat voorstaan op zijn familiaire banden met de Dreesmanns en zich op vrij opdringerige wijze weet binnen te fluffen op de betere feesten. Schurkt ook tegen grote jongens als Bram Moszkowicz aan, waardoor hij zijn naam als societyfiguur langzaam weet te vestigen.”
Een society-tijger, die zich omringt met dure auto’s en horloges, pocht op een rijke komaf en zijn blad Pure Lux laat openen door een prins. Hoe rijk zou hij nou in werkelijkheid zijn, vraag je dan af. De website think rich heeft een inschatting van het vermogen van Floris gemaakt. “Op YouTube geldt over het algemeen de vuistregel dat een video met 1 miljoen views je al gauw 4.000,- op kan leveren. De videos worden gesponsord door de automerken en de horloge-handelaren. Daarom schatten wij zijn inkomsten per maand op zo’n €10.000,- als hij eens per week een video uploadt.” De totale geschatte inkomsten worden dan 120.000 Euro bruto per jaar.
In de vroege jaren moest Floris Wyers er heel wat voor doen om op dit inkomensniveau te komen. De eerste krantenberichten dateren uit 1993 als de student bedrijfseconomie, samen met een vriend het studenten chaufeursbedrijf “Rent-a-Driver” opricht. Het opscheppen is hem dan ook al niet vreemd. Trots wordt in verschillende landelijke dagbladen opgetekend, dat het bedrijf wel 180 studenten in het gehele land inzet. Na die tijd wordt er echter in de kranten in elke geval geen gewag van deze lucratieve bijbaan meer gemaakt.
Kort daarna richt Wyers samen met Hans Schnitzler, een anti-kraak-firma op, “Stichting Vastgoedbedrijf Academici”, dat zich speciaal op academici richt. Dat initiatief is echter geen lang leven beschoren.
Pas in 2005 horen we weer iets van Floris, namelijk als de Florisco Holding B.V. te Delft in een procedure verwikkeld raakt. Middels een arbitraal vonnis wordt dan besloten dat de BV geen Londsdale kleding via de website londsdale.nl mag verkopen.
Onder de vlag van de florisco holding bv figureren nog enkele andere bedrijven zoals: wellnessdieet.nl; wellnessmagazine.nl; wellnesstv.nl; wellnesspolis.nl; wellnesscard.nl; wellnessawards.nl; wellness.nl; bewegen.nl en wellnesstravel.com. Het thema wellness brengt ons bij een ander lucratief idee van Floris Wyers, zijnde de “Smartchair“, een geïmporteerde massagestoel. Bij elk nieuwe product komt ook weer de enorme opschepperij naar boven: “De afzet gaat werkelijk goed. In 2006, het tweede jaar van ons bestaan, verkochten we 1800 massagestoelen. In 2010 zullen dat er 5000 zijn, schat ik.”
Tegelijkertijd met de massagestoelen, begeeft Floris zich ook op het terrein van het snowboarden, met de iJoy Trilplank. “De bewegende sportplank biedt snowboarders, surfers en skateboarders de kans om – op elk moment van het jaar – de conditie en specifieke vaardigheden te onderhouden.”
Toch is Floris Wyers heel gewoon gebleven. Weliswaar woont hij in de Vondelstraat-Concertgebouw-buurt tussen de machtigen en rijken, maar dan wel op driehoog in een zijstraat. Het appartementsrecht verkreeg hij door middel een combinatie van een schenking en een hypotheek. Het gehele pand kostte in 2011 nog maar 440 ton. Tegenwoordig kost één enkele etage in Amsterdam al zoveel.
Juist door de handel in luxe goederen en de video’s die Floris Wyers hierover maakt, heeft hij de laatste jaren toch nog een bescheiden succes gehad. Het is te hopen dat er iets van deze voortvarendheid op de jongens van Roddelpraat afstraalt.
Kunstmatige inseminatie, dat spreekt voor zich! Stel je voor, dat ik gewoon door zoiets banaals en lichamelijks als neuken zou zijn verwekt. Daar moet je toch echt niet aan denken. Mijn vader is een blonde Deense professor, tenminste, dat staat op het formulier. Mijn draagmoeder is een lesbische kennis van mijn moeder. Nou ja, moeder, ik noem haar ‘verzorgende’.
Helaas hebben mijn ouders de bevalling in Leeuwarden laten plaatsvinden. Dat is even een minpuntje, omdat ik nu door het leven moet als Fries. Nou ja, een Leeuwarden-Fries dan. Keizersnede, natuurlijk, stel je voor dat ik met een kut in aanraking kom!
Bij de burgerlijke stand wordt als geslacht ‘meisje’ opgegeven. Hoe komen ze erbij. De naam die ze toen hebben bedacht is “Annette Vogel”. Ik denk er nog over na, of ik mijn draagouders daarvoor kan aanklagen. Een kwelling!
Zodra ik praten kon, heb ik al bij mijn verzorgers aangegeven, dat ik de naam “Kees” wil dragen. De poppenwagen is door mij nooit aangeraakt. Ik speelde met hamer en spijkers.
Al gauw merkte ik, dat ik in een verkeerd lichaam geboren ben. In werkelijkheid ben ik een man. Geen Friese-, maar een West-Friese man. Natuurlijk werd ik daarom uitgelachen, wel het meest door mijn verzorgers. Toch heb ik mij al op mijn zestiende bij de VU aangemeld, voor een geslachtsveranderende operatie. De psycholoog op het VU begrijpt mij gelukkig helemaal. Ik mocht op mijn zeventiende al beginnen met hormonen.
De naam ‘Vogel’ stoort mij ook. Het is een fladderende- en luchtige naam, die niet bij mij past. Ik heb jarenlang nagedacht over een hele mannelijke naam. De naam ‘Broer’ lijkt me wel wat. Dat is mannelijk en zakelijk. Kees Broer, de naam zegt het al.
De VU-chirurgen hebben mij gelukkig heel ruim bedeeld, qua lengte en dikte, zodat ik door mijn kennissen wordt aangeduid als ‘aubergine’. De nieuwe geslachtsorganen passen nu bij mijn naam.
Geboorteplaats en geboortedatum zijn nog even lastige dingetjes, die geregeld moeten worden. Toch ben ik al heel tevreden.
Ik ben in Leeuwarden geboren als een meisje, met de naam Annette Vogel. Daar was ik niet tevreden mee. Nu ben ik een man met de naam Kees Broer. Qua identiteit ben ik helemaal niet veranderd. Ik heb me namelijk altijd als mannelijke Kees Broer gevoeld. Qua gevoel zit ik nu goed!
Bron: Opiniez
Door Kees Broer
We zitten er allemaal klaar voor: Sylvana Simons van de Amsterdamse partij Bij1 wordt geïnterviewd op Buitenhof. In de dagen die aan het interview voorafgaan wordt al stemming gemaakt door de “Tendentieuze, ongefundeerde & nodeloos kwetsende” website Geenstijl. De gehandicapte Bij1-kandidaat Cailin Kuit zou helemaal geen psychiater zijn geweest. Zou de Buitenhof interviewer de inferieure aantijgingen van Geenstijl overnemen? Of wordt het een zoetsappig en politiek correct interview? We wachten het met spanning af.
Ik let vooral op taalgebruik. Welke woorden gebruikt Sylvana Simons om de richting van haar partij aan te geven? Welke kloven en tegenstellingen in de maatschappij verwoordt zij en met welke termen?
Sylvana erkent in het Buitenhof-interview, dat de doelstelling van haar partij Bij1 reeds in de Nederlandse Grondwet is verankerd. Artikel 1 van de Grondwet zegt namelijk, dat “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.“
Sylvana zegt echter dat het haar gaat om “Radicale gelijkheid”. Gelijkheid is wel in de grondwet gewaarborgd, maar in de praktijk valt het tegen. Bij1 gaat daar verandering in aanbrengen.
Wat betekent “radicale gelijkheid”? De Belgisch-Libanese activist Dyab Abou Jahjah heeft het treffend in de De Wereld Morgen verwoord: “Geen radicale gelijkheid zonder dekolonisatie”. ” ..Radicale gelijkheid die op drie pijlers rust: raciale gelijkheid, gendergelijkheid en sociale gelijkheid.
Nooit gedacht, dat ik ooit nog eens Wijnand Duijvendak zou gaan verdedigen. Toch gebeurde het afgelopen zaterdag tijdens een “Kohl und Pinkel Fahrt” in het Noord-Duitse Sulingen. Een alte Genossin beklaagde zich bij mij over het optreden van de voormalige aanvoerder van de Kraakgroep Indische Buurt, Wijnand Duijvendak, tijdens een verkiezingscampagne in de Oosterpoort te Groningen. Duijvendak is de campagneleider van Groenlinks.
“Wat een persoonsverheerlijking van die Jesse Klaver”, dat zou vroeger in de kraakbeweging onmogelijk zijn geweest. “Wat denkt die Wijnand Duijvendak eigenlijk wel? Dat hij de campagne van Jezus Christus in hoogst eigen persoon aan het voeren is? Waar zijn die man zijn idealen gebleven? Om één iemand zo omhoog te steken en als een soort tweede Obama een zaal in te laten lopen!” Zo ging het nog een tijdje door. Geen spaan bleef er heel, van de eens zo dappere revolutionair.
Nu voelde ik toch de behoefte om de gewaardeerde vrouwelijke kameraad van repliek te dienen. “We zijn allemaal van standpunt veranderd. Waarom zou Wijnand niet mogen veranderen? Hij is een marketing mannetje geworden. Hij zou ook wasmiddel of auto’s kunnen verkopen op deze manier. Nou én?
Eerst beweren we dat Wijnand nog nooit een bedrijf van binnen heeft gezien en nu hij een keer een beetje succes met marketing heeft, is het weer niet goed.”
Intussen liepen we door het Noord-Duitse landschap en waren al aan onze vierde bier toe. Aan het einde van de wandeltocht met versnaperingen wachtte ons een heuse boerenkoolmaaltijd. De stemming was goed maar de kwestie Duivendak bracht toch wat spanning met zich mee.
“En wat wij allemaal hebben opgebouwd, in de kraakbeweging. Een vrouwengezondheidscentrum, een buurtwinkel, een eigen kroeg, naailes voor Marokkaanse vrouwen, taalles voor Marokkaanse mannen, een vrouwencafé, een kraakspreekuur, Noem allemaal maar op. Waar zijn die idealen nou gebleven?
Het enige waar die Duijvendak en Groenlinks nog over na kunnen denken is, hoe ze Klaver als een soort Trudeau of een Obama kunnen verkopen aan het Nederlandse kiezerspubliek. De idealen zijn weg. Het is een persoonscultus geworden, zonder inhoud.”
De stemming was aan het om slaan. Dat was wel duidelijk. Misschien was mijn gewaardeerde oude strijdmakster in de jaren tachtig blijven steken of misschien had ze wel een punt. Het was alleen zaak, Wijnand Duijvendak niet tot splijtzwam in de beweging te laten worden. Gelukkig was de uitspanning met boerenkoolmaaltijd al in zicht.
Neem er nog één. Proost!
“Ich bin ein Deutscher; ich bin hier geboren!”, dat is één van de laatste woorden die Ali David Sonboly, de terrorist die in juli 2016 in München negen mensen doodschoot en daarna de hand aan zichzelf sloeg, sprak. De reactie van de man die hem uitschold, vastgelegd op een youtube-filmpje, maakte het hele probleem met de Duitse- nationaliteit en -identiteit duidelijk: “Was macht dich zum Deutscher? Du bist ein Kanaker”.
Er zijn twee volkeren waar het moeilijk, zo niet onmogelijk is, erbij te gaan horen: Duitsers en Japanners. Bij Japanners nemen we een symbiotische eenheid tussen etnische identiteit, nationaliteit en taal waar. Iedereen weet wie een Japanner is en waarom zou je erbij willen horen? Bij Duitsers is dat moeilijker te definiëren.
Er zijn een paar momenten in de geschiedenis waar duidelijk werd wie Duitser is en wie niet. Na de val van de muur kwam er een migratie van Rusland-Duitsers naar West Duitsland op gang. De Duitse regering accepteerde iedereen die opgaf een Duitse identiteit te hebben. Vaak waren dat nakomelingen van Duitsers die in de zeventiende eeuw naar oostelijke gebieden getrokken waren. Duitsers uit Rusland, Kazachstan, Bulgarije, Ost-Preussen, Oekraïne etc. In die tijd werd vaak de grap gemaakt dat het al voldoende was als je een volwassen Duitse herder meenam om als Duitser geaccepteerd te worden. Kenmerken van het Duits-zijn waren taal (vaak een verbasterde versie van het Platt-Deutsch), afkomst, naam en het feit dat je door de omgeving als “Duits” werd beschouwd.
Deze Rusland-Duitsers hadden de tien jaren erna een grote moeite in de Duitse samenleving te integreren en geaccepteerd te worden. Vechtpartijen in discotheken, prostitutie en drugshandel werden vaak in verband met Rusland-Duitsers gebracht. Doordat de identiteit van deze immigranten duidelijk was (Duits) en door huwelijken en aanpassing, is dat probleem nu opgelost.
Een veel dramatischer moment in de Duitse geschiedenis is de Anschluss, toen Hitler Oostenrijk en Sudetenland inlijfde met het argument dat er Duitsers woonden. De Duitse identiteit, hoewel vaag omschreven, was een argument voor creëren van Lebensraum.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog begonnen private organisaties een campagne om mensen die ze als Duits beschouwden “Heim ins Reich” te transporteren. Enkele jaren later werd deze organisatie overgenomen door de SS. Vanuit Bulgarije werden bijvoorbeeld de Bulgarije-Duitsers per boot via de Donau terug naar Duitsland gebracht. Onderzoek wijst uit dat het begrip Bulgarije-Duitser zeer vaag is en wetenschappelijk niet goed gedefinieerd. Sommige ‘Bulgarije-Duitsers’ waren afstammeling van immigranten uit de zeventiende eeuw en andere kwamen helemaal niet uit Bulgarije, maar waren jaren daarvoor uit Rusland verdreven. Ook hier was het belangrijkste criterium dat anderen deze mensen als Duitser definieerden. In het derde Rijk aangekomen werden de Bulgarije-Duitsers door de rassen-experts van de SS geselecteerd en sommigen als niet-Arisch zijnde, opgesloten en tewerkgesteld.
De Duitse nationaliteit is pas heel laat geaccepteerd en vorm gegeven. Tot 1848 werden burgers die de Duitse eenheid nastreefden nog opgesloten. In die tijd was nationalisme een vooruitstrevende gedachte die vervolgd moest worden. De schrijver van het Duitslandlied, August Heinrich Hoffmann von Fallersleben, werd vanwege het schrijven van dit lied verbannen uit Pruisen (Duitsland bestond nog niet) en pas na 1848 weer toegelaten.
Tot 1867 bestond er geen Duitsland, maar er waren wel Duitsers. Geen wonder dat de Duitsers een tegenstrijdige relatie met hun eigen identiteit hebben. Des te pijnlijker is het dus, als ik van mijn eigen kinderen moet horen, dat Nederland “tot in de Middeleeuwen nog bij Duitsland hoorde”. Welk Nederland en welk Duitsland, vraag ik dan.
De jonge Turken en dus ook jonge Iraniërs, zoals Ali David Sonboly, hebben het veel moeilijker om als Duitser geaccepteerd te worden. Zelfs als je in Duitsland geboren bent, Duits spreekt, bier drinkt, Bratwurst eet en naar Deutschland Sucht Den Superstar op TV kijkt, dan nog wordt je op straat uitgescholden voor ‘Kanaker’ (iets als zandneger). Dus het valt echt niet mee.
Ali David Sonboly zette zich tegen de jongeren die hij als buitenlander beschouwde af en koesterde zelfs een grote haat tegen Turken Hij pleegde uiteindelijk zelfs een massa-moord op hen, Dit is een dramatische afloop van het onmogelijke proces persé Duitser te willen zijn, maar het niet kunnen worden.